সুখ
(আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা)
প্ৰশ্নাৱলীৰ উত্তৰ (ভাব-বিষয়ক)
১। অতি চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) মানুহৰ সুখ-দুখৰ আচল কথা কি?
Ans.কবিয়ে কৈছে যে মনেই মানুহৰ সুখ-দুখৰ আচল কাৰণ।
(খ) কেনেকুৱা ধৰণৰ ভাবে মানুহক তললৈ বুৰায় বুলি কবিয়ে কৈছে?
Ans.’মই’ ‘মোৰ’ ভাবে মানুহক মোহৰ জালত পেলাই তললৈ বুৰায় বুলি কবিয়ে কৈছে।
(গ) নিস্বাৰ্থৰ বাট কেনেকুৱা?
Ans.নিস্বাৰ্থৰ বাট হৈছে সেন্দুৰীয়া আলিৰ দৰে য’ত সুগন্ধি কুসুমে ফুলি থাকে。
(ঘ) কবি আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাক কিয় ‘ভাঙনি কোঁৱৰ’ বুলি কোৱা হয়?
Ans.তেওঁ কেইবাটিও ইংৰাজী কবিতা অসমীয়ালৈ সুৱলাকৈ ভাঙনি কৰা বাবে তেওঁক ‘ভাঙনি কোঁৱৰ’ আখ্যা দিয়া হৈছে।
(ঙ) কাক আপোন কৰিব পাৰিলে সংসাৰত দুখ নাই বুলি কবিয়ে ব্যক্ত কৰিছে?
Ans.পৰক (অন্য মানুহক) আপোন কৰিব পাৰিলে সংসাৰত দুখ নাই বুলি কবিয়ে ব্যক্ত কৰিছে。
(চ) কবিৰ মতে প্ৰকৃত সুখ কেনেকৈ পাব পাৰি?
Ans.কবিৰ মতে, স্বার্থ বলিদান কৰি, পৰৰ কাৰণে খাটিব পাৰিলে, আৰু লোকৰ হিত সাধন কৰিলে প্ৰকৃত সুখ পাব পাৰি।
২। কবিতাটোৰ মূল কথাখিনি নিজৰ ভাষাত লিখা।
Ans.’সুখ’ কবিতাটোৰ মূল বিষয়বস্তু হৈছে স্বাৰ্থ ত্যাগ আৰু বিশ্বপ্ৰেমৰ জৰিয়তে প্ৰকৃত সুখ লাভ কৰা।
সুখৰ ভুল ধাৰণা: কবিয়ে কৈছে যে মানুহ ‘সুখ সুখ’ বুলি বলিয়া হয় আৰু সংসাৰত সুখ বিচাৰি দুখৰ উপৰি দুখহে পায়। ইয়াৰ কাৰণ হৈছে মানুহে চকুৰে দেখিও নেদেখাৰ দৰে হৈ থাকে, কাৰণ প্ৰকৃত সুখ তেওঁলোকৰ হাততে আছে。
নিস্বাৰ্থতাই সুখৰ মূল: প্ৰকৃত সুখ বিচাৰি ফুৰে সেইজনৰ পাছে পাছে, যিয়ে নিজৰ স্বাৰ্থ বলিদান দিব পাৰে।
পৰৰ সেৱা: আমাৰ জীৱন অকল নিজৰ কাৰণে নহয়; পৰৰ অভাৱ-দুখত হিয়া পমি গ’লে, পৰৰ বাবে খাটিব পাৰিলে, আৰু সকলোকে আপোন কৰিব পাৰিলেহে এই সংসাৰখন সুখৰ ঠাই হৈ উঠে। আনকি পৰৰ কাৰণে কান্দোনতো সুখ পোৱা যায়।
ত্যাগ কৰাৰ আহ্বান: কবিয়ে ‘মই’ ‘মোৰ’ আদি মোহৰ জালত নপৰিবলৈ সকীয়নি দিছে, কাৰণ এই স্বাৰ্থপৰ ভাৱে মানুহক তললৈ বুৰায়। তেওঁ সকলোকে স্বাৰ্থপৰ নহৈ (গাই-গোটা পেটে ভঁৰাল নহৈ) লোকৰ দুখলৈ চাবলৈ আৰু মানুহৰ সেৱাক পৱিত্ৰ ব্ৰত হিচাপে ল’বলৈ আহ্বান জনাইছে।
মনৰ গুৰুত্ব: সুখ-দুখৰ আচল কাৰণেই হৈছে মন। সেয়ে মনক স্থিৰ ৰাখি লোকৰ কল্যাণ সাধন কৰিলেহে পৰম সন্তোষ লাভ কৰা যায়।
স্বাৰ্থ আৰু নিস্বাৰ্থৰ পথ: স্বাৰ্থৰ বাট হৈছে দুখৰ কাঁইটেৰে ভৰা, য’ত খোজপতি হুলে বিন্ধে। আনহাতে, নিস্বাৰ্থৰ বাট হৈছে সুগন্ধি কুসুমেৰে ভৰা সেন্দুৰীয়া আলি। বিশ্বপ্ৰেমৰে ভৰপূৰ নিস্বাৰ্থ ধৰমী জীৱন যাপনেই হৈছে প্ৰকৃত সুখৰ চাবি-কাঠি, য’ত সুখৰ কেতিয়াও ওৰ নপৰে।
৩। ব্যাখ্যা কৰা:
(ক) অকল নিজৰ / নিমিত্তে নহয় / আমাৰ জীৱন ভাই, / পৰৰ কাৰণে / খাটিব পাৰিলে / সংসাৰ সুখৰ ঠাই।
Ans.প্ৰসংগ: এই পদফাকি আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ ‘সুখ’ নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি অনা হৈছে। ইয়াত কবিয়ে স্বাৰ্থপৰতা ত্যাগ কৰি আনৰ কাৰণে কাম কৰিলেই সংসাৰখন সুখৰ ঠাই হৈ উঠে বুলি মত পোষণ কৰিছে।
ব্যাখ্যা: কবিয়ে মানুহক ভাই বুলি সম্বোধন কৰি কৈছে যে মানৱ জীৱন অকল নিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থ আৰু ভোগ-বিলাসৰ বাবে নহয়। মানুহে সমাজ পাতি বাস কৰে আৰু ইজনে সিজনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। যেতিয়া কোনো লোকে নিজৰ স্বাৰ্থপৰ মনোভাৱ ত্যাগ কৰি আন মানুহৰ বাবে, দুখীয়াজনৰ অভাৱ দূৰ কৰিবলৈ নিজৰ শক্তি-সামৰ্থ বা যোগ্যতাৰে কাম কৰে, তেতিয়াহে তেওঁ প্ৰকৃত মানসিক সন্তুষ্টি আৰু আনন্দ লাভ কৰিব পাৰে। যেতিয়া এজন মানুহে আনৰ দুখত দুখী হৈ তেওঁলোকক সহায় কৰিব পাৰে, তেতিয়া তেওঁৰ বাবে এই সংসাৰখনো স্বয়ং সুখৰ আলয়ত পৰিণত হয়।
(খ) গাই-গোটা পেটে / ভঁৰাল নহবা / লোকৰ দুখলৈ / চোৱা, / মানুহৰ সেৱা / মানুহৰ পূজা / পৱিত্ৰ বৰত / লোৱা।
Ans.প্ৰসংগ: এই পদফাকি ‘সুখ’ কবিতাৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত কবিয়ে মানুহক স্বাৰ্থপৰতা ত্যাগ কৰি মানৱ সেৱাক জীৱনৰ পৱিত্ৰ ব্ৰত হিচাপে ল’বলৈ আহ্বান জনাইছে।
ব্যাখ্যা: কবিয়ে কৈছে যে ‘গাই-গোটা পেটে ভঁৰাল’ অৰ্থাৎ নিজৰ কাৰণেহে ভবা বা স্বাৰ্থপৰ নহ’ব লাগে। স্বাৰ্থপৰতা হ’ল সুখৰ পথৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বাধা। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে, মানুহে আনৰ দুখ-কষ্টৰ প্ৰতি মনোযোগ দিব লাগে। তেওঁলোকৰ দুখত হিয়া পমাই তেওঁলোকক সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব লাগে। কবিয়ে মানুহৰ সেৱা কৰাক ঈশ্বৰৰ বা দেৱতাৰ পূজা কৰাৰ দৰে এক পৱিত্ৰ ব্ৰত (বৰত) হিচাপে ল’বলৈ উপদেশ দিছে। কাৰণ সকলো মানুহেই পৰম পিতাৰ সন্তান আৰু মানৱ সেৱাৰ যোগেদিহে প্ৰকৃত আত্মিক সন্তুষ্টি আৰু সুখ লাভ কৰিব পাৰি।
(গ) স্বাৰ্থৰ বাটত / দুখৰ কাঁইট / খোজেপতি বিন্ধে হুলে, / নিস্বাৰ্থৰ বাট / সেন্দুৰীয়া আলি / সুগন্ধি কুসুম ফুলে।
Ans.প্ৰসংগ: এই পদফাকি ‘সুখ’ কবিতাৰ অন্তৰ্গত। ইয়াত কবিয়ে স্বাৰ্থপৰ জীৱন আৰু নিস্বাৰ্থ জীৱনৰ মাজৰ পাৰ্থক্য দেখুৱাই, নিস্বাৰ্থতাকেই প্ৰকৃত সুখৰ পথ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিছে।
ব্যাখ্যা: কবিয়ে কৈছে যে যেতিয়া কোনো মানুহে কেৱল নিজৰ সুখ আৰু স্বাৰ্থৰ বাবে জীৱন অতিবাহিত কৰে, সেই স্বাৰ্থপৰ জীৱনৰ পথটো কাঁইটেৰে ভৰা দুখৰ পথেৰে যোৱা হয়। সেই পথত খোজ পেলালেই কাঁইটে খোঁচ মাৰি দুখ-যন্ত্ৰণা দিয়ে, অৰ্থাৎ স্বাৰ্থপৰতাৰ শেষ ফল সদায় কষ্ট আৰু অসন্তুষ্টি। ইয়াৰ বিপৰীতে, যেতিয়া মানুহে আনৰ কল্যাণ আৰু বিশ্বপ্ৰেমৰ ভাৱেৰে নিস্বাৰ্থ জীৱন যাপন কৰে, সেই পথটো সুন্দৰ সেন্দুৰীয়া আলিৰ দৰে মসৃণ আৰু সুগম হয়, য’ত সুগন্ধি কুসুম ফুলি থাকে। এই উপমাৰ দ্বাৰা কবিয়ে বুজাইছে যে নিস্বাৰ্থ জীৱনত কোনো দুখ নাই আৰু ই শান্তি, আনন্দ আৰু সন্তোষেৰে ভৰা।
ভাষা-বিষয়ক
১। উদাহৰণটো চাই বাকীকেইটা কৰা:
এই অংশত বিপৰীত অৰ্থৰ শব্দ লিখা হৈছে:
উদাহৰণ: আপোন – পৰ
দুখ – সুখ
স্বার্থ – নিস্বার্থ
অভাব – প্রাচুৰ্য/সুবিধা/ভঁৰাল
সন্তোষ – অসন্তোষ
হাঁহি – কান্দোন
২। উদাহৰণটো চাই বাকীকেইটা কৰা:
এই অংশত পুৰণি বা কাব্যিক ৰূপৰ শব্দৰ আধুনিক ৰূপ লিখা হৈছে:
উদাহৰণ: সামৰথ – সামর্থ্য
ধৰম – ধৰ্ম
কৰম – কৰ্ম
বিৰিখ – বৃক্ষ (গছ)
যতন – যত্ন
মুকুতি – মুক্তি