সময়, Assamese Medium
✍️ প্রশ্নাবলী (Prashnawali)
১। চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) সময়ক কিহৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি?
Ans.সময়ক নৈৰ সোঁতৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি।
(খ) কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় ভাগ কৰা হয়?
Ans.সময় কাৰ্যক্ৰম অনুসৰি ভাগ কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰিও একো একোটা বিশেষ ঘটনা বা মানুহৰ কাৰ্যকলাপ অৱলম্বন কৰিও সময়ৰ ভাগ কৰা হয়।
(গ) সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবোৰ কি কি?
Ans.সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবিলাকেই হ’ল যুগ, কল্প, শতাব্দী।
(ঘ) সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপলক কি বোলা হয়?
Ans.সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপলক সময়ৰ সৰু ভাগৰ ভগ্নাংশবিলাক বোলা হয়।
(ঙ) সময় কি গতিত ঘূৰে?
Ans.সময় সদায় বৃত্তাকাৰ গতিত ঘূৰিবই লাগিছে।
২। তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা :
(ক) এলেহুৱাৰ দিন নাযায় নুপুৱায়।
Ans. এই বাক্যশাৰীৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে যে কর্মবিহীন সময়ৰ গতি ধৰিব নোৱাৰি। – সময়ৰ প্ৰকৃত যন্ত্ৰ-পাতি হৈছে কৰ্ম।
যিজন মানুহ এলেহুৱা, তেওঁৰ হাতত কৰিবলগীয়া কোনো কাম নাথাকে বা তেওঁ কাম কৰিব নিবিচাৰে। ফলস্বৰূপে, তেওঁৰ মনত সময় ধীৰ গতিত আগবাঢ়ি যোৱা যেন লাগে আৰু দিনটো নাযায়-নুপুৱায় যেন অনুভৱ হয়।
ইয়াৰ বিপৰীতে, কৰ্মী লোকৰ বাবে দিনটো চকুৰ পচাৰতে গ’ল যেন লাগে।
(খ) মানুহৰ এক কল্পই ব্ৰহ্মাৰ এদিন।
Ans. এই তাৎপৰ্যৰ দ্বাৰা কৰ্মৰ জৰিয়তে সময়ৰ গতিৰ তীব্রতা বুজাবলৈ বিচৰা হৈছে।
ব্ৰহ্মাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ কাম কৰিবলগা হোৱাত যি বিৰাট কৰ্মক্ষেত্ৰ পাতিব লগা হয়, সেই কামৰ পৰিমাণ মানুহৰ দিন-ৰাতিৰ কামৰ তুলনাত এহেজাৰ যুগৰ কাম হৈ উঠে।
হিন্দু শাস্ত্রমতে এহেজাৰ যুগে ব্ৰহ্মাৰ মাত্ৰ এদিন আৰু এৰাতি হয়।
গতিকে, মানুহৰ বাবে এক দীঘলীয়া সময় (এক কল্প) ব্ৰহ্মাৰ বাবে কৰ্মৰ বাবে মাত্ৰ এদিন হিচাপে গণ্য হয়, যাৰ অৰ্থ হ’ল কৰ্মৰ তুলনাত সময়ৰ গতি অতিশয় দ্রুত।
(গ) কৰ্মৰ মাজেদি সময়ৰ গতি ধৰিব পাৰি।
Ans.সময়ৰ প্ৰকৃত যন্ত্ৰ-পাতি ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডাল নহয়, বৰং ই হৈছে কৰ্ম।
এই বাক্যশাৰীৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে যে কর্মইহে সময়ৰ সঠিক মূল্যায়ন কৰিব পাৰে।
কৰ্মী লোকৰ মানত দিনটো চকুৰ পচাৰতে গ’ল যেন লাগে, কিন্তু এলেহুৱাৰ দিন নাযায়-নুপুৱায়।
মানুহে সময়ৰ ক্ষুদ্রতম অংশবিলাককো স্থিৰ কৰিব পাৰিছে যদিও, কৰ্মৰ মাজেদিহে সময়ৰ গতি অনুভৱ কৰিব পৰা যায়।
সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি কৰা উৎকৃষ্ট কৰ্মৰ মাজেদিয়েই সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্যায়ন কৰা হয়।
৩। পাঠটিৰ লেখকৰ সাহিত্যৰাজিৰ পৰিচয় দিয়া।
Ans.’সময়’ পাঠটিৰ লেখক হৈছে নীলমণি ফুকন (জ্যেষ্ঠ) (১৮৮০-১৯৭৮)।
তেওঁৰ সাহিত্য কৃতিসমূহ হ’ল:
‘সাহিত্য-কলা’
‘চিন্তামণি’
‘জ্যোতিকণা’
‘মানসী’
‘সন্ধানী’
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ‘আলোচনী’ আৰু ‘ন-জোন’ কাকতৰ সম্পাদক আছিল। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ শিৱসাগৰ অধিৱেশনৰ সভাপতিৰ আসন শুৱনি কৰিছিল।
৪। চাৰিটা-পাঁচোটা বাক্যত উত্তৰ দিয়া:
(ক) প্রাকৃতিক জগত বুলিলে কাক বুজায়?
Ans.প্ৰাকৃতিক জগত বুলিলে মানুহে সৃষ্টি নকৰা পৃথিৱীৰ সকলো বস্তু আৰু ঘটনাৰ সমষ্টিক বুজায়।
ইয়াৰ ভিতৰত ছয় ঋতুৰ উদ্ভৱ, গছ-গছনি (যেনে: ঠেৰেঙা হৈ থকা গছত কুঁহিপাত ওলোৱা, পদুম ফুলা, কঁঠালে মুচি পেলোৱা, ধান পকা) আৰু জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ (যেনে: কেঁকোৰা গাঁতত সোমোৱা, কুলি-কেতেকীয়ে মতা, শিয়ালে হোৱা দিয়া) আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
এই জগতৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰি আদিতে মানুহে সময় নিৰূপণ কৰিছিল।
(খ) কোনো ঘটনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিদৰে সময় ভাগ কৰিব পাৰি?
Ans.কোনো এক বিশেষ ঘটনা বা মানুহৰ কাৰ্যকলাপ অৱলম্বন কৰিও সময়ৰ ভাগ কৰা হয়।
ধৰ্ম, কলা, সাহিত্য, বুৰঞ্জী, কিংবদন্তি, যুদ্ধ-বিগ্রহ, ৰাজত্ব আদি বিষয়বিলাকে সময়ৰ একো একোটা ঢাপ তুলি সীমাবদ্ধ কৰি থৈ যায়।
সংবৎ, শকাব্দ, খ্রীষ্টাব্দ, হিজৰি, শংকৰাব্দ, চৈতন্যাব্দ ইত্যাদি সময়বিভাগৰ গুৰিতে এনে একোটা স্মৰণীয় ঘটনা আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, খ্ৰীষ্টাব্দৰ আৰম্ভণি যীশু খ্ৰীষ্টৰ জন্মৰ লগত জড়িত, শংকৰাব্দ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ লগত জড়িত।
(গ) লক্ষণাক্রান্ত মানে কি?
Ans.লক্ষণাক্রান্ত মানে হ’ল বিশেষ বিশেষ লক্ষণ বা চিন বহন কৰা।
পাঠৰ সন্দৰ্ভত, সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবিলাক, যেনে যুগ, কল্প আদি এই বিশেষ লক্ষণাক্রান্ত।
উদাহৰণস্বৰূপে, হিন্দু শাস্ত্রমতে চাৰি যুগৰ লক্ষণবিলাক নিৰ্ণয় কৰি থোৱা আছে।
কলি যুগৰ লক্ষণ হ’ল কল্কি অৱতাৰৰ পিছত সত্যযুগৰ প্ৰৱৰ্তন, আৰু খ্ৰীষ্টানসকলৰ মতে মিলেনিয়াম বা হাজাৰ বছৰ যীশুৰ ৰাজত্ব হ’ল একো একো যুগৰ লক্ষণ।
(ঘ) বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় সম্পৰ্কে অৱগত হৈছিল?
Ans.বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে প্ৰাকৃতিক জগতৰ পৰিৱৰ্তনবিলাক লক্ষ্য কৰি সাধাৰণ উপায়েৰে সময় নিৰূপণ কৰিছিল।
তেওঁলোকে বেলিটোৰ গতিৰ লগে লগে নিজৰ গাৰ ছাঁটো কিমান দীঘল-চুটি হয় তাক চাই সময় ঠিক কৰিছিল।
জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ, যেনে- কুকুৰাৰ ডাকত ৰাতি পুৱাল বুলি জনা, আৰু গছ-লতাৰ পৰিৱৰ্তন, যেনে- কঁঠালে মুচি পেলালে বা ধান পকিলে ঋতুৰ সম্ভেদ পোৱা, আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় নিৰূপণ কৰিছিল।
তেওঁলোকে চন্দ্ৰ-সূৰ্যৰ গতি চাই দিন আৰু মাহো গণনা কৰিবলৈ ধৰিছিল。
৫। তলৰ প্ৰশ্নকেইটাৰ অন্তর্নিহিত ভাব বিশ্লেষণ কৰা :
(ক) সময়ৰ এই ভাগবিলাক বিশেষ বিশেষ লক্ষণাক্রান্ত।
Ans.অন্তর্নিহিত ভাব: সময় কেৱল দৈৰ্ঘ্যৰে বিভাজিত নহয়, বৰং প্ৰতিটো ভাগেই একো একোটা নিৰ্দিষ্ট বৈশিষ্ট্য বা পৰিৱৰ্তনৰ চিন বহন কৰে।
সময়ৰ ডাঙৰ ভাগ যেনে যুগ, কল্প, শতাব্দী—এইবোৰৰ নিজা নিজা বৈশিষ্ট্য বা লক্ষণ আছে।
উদাহৰণস্বৰূপে, হিন্দু শাস্ত্ৰত কলি যুগৰ লক্ষণ আৰু সত্যযুগৰ লক্ষণ নিৰ্ণয় কৰা আছে। খ্ৰীষ্টানসকলৰ মতে যীশুৰ ৰাজত্ব একো একো যুগৰ লক্ষণ।
ইয়াৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে যে সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে সমাজ, সভ্যতা আৰু জগততো বিশেষ পৰিৱৰ্তন হয়।
(খ) সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে।
Ans.অন্তর্নিহিত ভাব: সময়ৰ গতি যে অত্যন্ত দ্রুত আৰু ইয়াক ধাৰণ কৰি ৰখা কঠিন, তাকে বুজাবলৈ এই উপমাটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে。
সাধাৰণতে মানুহৰ টিকনি পিছফালে থাকে, কিন্তু সময়ৰ কাল্পনিক টিকনিডাল আগফালে থকাৰ অৰ্থ হ’ল সময়তকৈ দুখোজ আগবাঢ়ি থাকিব নোৱাৰিলে ইয়াক ধৰি ৰখা টান。
সময় পাখিলগা কাঁড়ৰ দৰে উৰা মাৰে। সেয়েহে, জ্ঞানী আৰু কৰ্মীলোকে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সদায় নিৰ্দ্ধাৰিত সময়ৰ আগেয়ে হ’লেও সাজু থাকে。
ই সময়ৰ গুৰুত্ব আৰু সময়ানুবর্তিতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা প্রকাশ কৰে।
(গ) সময়ৰ জোখ কামতহে, ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডালত নাই।
Ans.অন্তর্নিহিত ভাব: সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্য ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য বা ঘড়ীৰ যান্ত্ৰিক জোখৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে, বৰং মানুহে সেই সময়ত কি কাম কৰিলে তাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে。
ঘড়ীৰ কাঁইটে সময় সূচিত কৰে যদিও কৰ্মৰ জৰিয়তেহে প্ৰকৃতাৰ্থত সময়ৰ মূল্যায়ন কৰিব পাৰি।
কৰ্মী লোকে কৰ্মৰ পৰা অব্যাহতি নোলোৱাকৈ অনন্ত সময়ক কৰ্মগ্রন্থিৰে বান্ধি অমৰধাম লাভ কৰে。
এলেহুৱাৰ বাবে সময় নুগুচে, কিন্তু কৰ্মীৰ বাবে চকুৰ পচাৰতে দিন যায়। সেয়েহে, সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি উৎকৃষ্ট কৰ্ম-চানেকি ৰাখি যোৱাটোৱেই সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্যায়ন।
(ঘ) সময় অমূল্য ধন বোলা কথাষাৰ সঁচা।
Ans.অন্তর্নিহিত ভাব: সময় যে ধন-সম্পত্তিৰ দৰেই বহুমূলীয়া আৰু ইয়াৰ উচিত ব্যৱহাৰ কৰা উচিত, তাকে বুজাবলৈ এই বাক্যশাৰী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
সময়ৰ মূল্য নিৰ্ভৰ কৰে ইয়াৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰাৰ ওপৰত।
এজন ধনকুবেৰে এক মিনিটতে হাজাৰ হাজাৰ টকা উপার্জন কৰিব পাৰে, আনহাতে এক মুহূৰ্তৰ সঠিক ব্যৱহাৰে লক্ষ লক্ষ টকা উপাৰ্জন কৰাৰ দৃষ্টান্তও আছে।
জীৱনত সফলতা লাভ কৰিবলৈ হ’লে সময়ৰ শৰ মাৰিব জনা উচিত, নহ’লে সৰু লাভ এটাও পোৱা নাযায়।
ৰোগে দেখা দিওঁতেই ঔষধ নাখালে পিছত ধনন্তৰী মাতিলেও কাম নিদিয়ে। এইবোৰে বুজায় যে সময় সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিলে বৃহৎ ক্ষতি হ’ব পাৰে।
৬। ‘প্রাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰিও সময় নিৰূপণ কৰা হয়’- প্রাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধিবোৰ কি কি? কেনেকৈ এই গতি-বিধিৰ দ্বাৰা সময় নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি?
Ans.প্ৰাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধিবোৰ হ’ল:
ঋতুৰ পৰিৱৰ্তন: জাৰত ঠেটুৱৈয়ে ধৰি ঠেৰেঙা হৈ থকা গছৰ ডালত কুঁহিপাত ওলালে বসন্ত ঋতুৰ আগমন ধৰিব পাৰি।
ফুলৰ আচৰণ: পদুম ফুলপাহ ৰাতিপুৱা মুকলি হৈ আৰু সন্ধিয়া জাপ গৈ সূৰ্য উদয় হোৱা আৰু অস্ত যোৱা সময়ছোৱা দেখুৱাই দিয়ে। বেলিফুল সূৰ্যৰ লগে লগে ঘূৰে আৰু ইয়াক বেলি-ঘড়ীও বুলিব পাৰি।
ফল-মূলৰ পৰিৱৰ্তন: কঁঠালে মুচি পেলালে, আমে মলিয়ালে, ধান পকিলে, বাঁহে গাজ মেলিলে, ঢাপত কেতেকী গোন্ধালে একো একোটা ঋতুৰ সম্ভেদ পোৱা যায়।
জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ: কেঁকোৰা গাঁতত সোমালে, শামুকে পথাৰত দেখা দিলে, বালিমাহী চৰাই ওলালে, কুলি-কেতেকীয়ে মাতিলে, মাছে কণী পাৰিলে, চৰায়ে কুটা কঢ়িয়ালে, ভেকুলীয়ে টোৰটোৰালে, এইবোৰেও একো একোটা ঋতুৰ গম দিয়ে।
পোহৰ আৰু সন্ধ্যাৰ চিন: গৰুৱে চৰা ঠাইৰ পৰা ধূলি উৰাই উলটি আহোঁতে গধূলি হোৱা দেখা যায়। ফেঁচুৱে জালি দি, টঙিত পাৰই ৰুণ দি জনায় পোহৰ হ’বলৈ আৰু বেছি পৰ নাই। কুকুৰাৰ ডাকত ৰাতি পুৱাল বুলি মানুহে শোৱা ঢাৰি-পাটি এৰিবৰ উপক্ৰম কৰে।
প্ৰহৰৰ চিন: শিয়ালে হোৱা দি দি প্রতি প্ৰহৰৰ বাতৰি দিয়ে।
সময় নিৰ্ণয়ৰ পদ্ধতি:
আদিতে মানুহে এই প্রাকৃতিক পৰিৱৰ্তনবিলাক লক্ষ্য কৰি একো একোটা সাধাৰণ উপায়েৰে সময় নিৰূপণ কৰিছিল।
ছাঁ চাই সময়: বেলিটোৰ গতিৰ লগে লগে নিজৰ গাৰ ছাঁটো কিমান দীঘল-চুটি হয়, তাক চাই দিনৰ সময় ঠিক কৰিছিল।
কাল্পনিক দূৰত্ব/সময়: কোনো ঠাইলৈ যাবলৈ কিমান সময় লাগিব, সেই কথা ‘ৰিংটোৱে’, ‘তামোলখন খাই শেষ কৰা কথাটোৱে’ নিৰ্দ্ধাৰিত কৰিছিল।
গ্ৰহ-নক্ষত্ৰৰ গতি: পিছলৈ গ্ৰহ-নক্ষত্ৰৰ গতিৰ লগত সামঞ্জস্য ৰাখি সময়ৰ সম্বন্ধ স্থিৰ কৰি লৈছিল। চন্দ্ৰ-সূৰ্যৰ গতি চাই দিন, মাহ গণনা কৰিবলৈ ধৰিছিল।
৭। ‘নিয়মানুবর্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ’ – ইয়াকে বিষয় হিচাপে লৈ এটি টোকা যুগুত কৰা।
Ans.নিয়মানুবর্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ
সময়ৰ উচিত মূল্যায়ন কৰিবলৈ নিয়মানুবর্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ অপৰিহাৰ্য। সময় হৈছে অমূল্য ধন, যাৰ গতি নৈৰ সোঁতৰ দৰে; ই কেতিয়াও ৰৈ নাথাকে বা উভতি নাহে। সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে, সেয়ে ইয়াক ধৰিবলৈ হ’লে আমি সদায় সময়তকৈ দুখোজ আগবাঢ়ি থাকিব লাগিব。
সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ গুৰুত্ব:
সফলতাৰ মূল মন্ত্ৰ: কৰিবলগীয়া কামখিনি শৃংখলা লগাই কৰি উঠিলেই সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ দ্বাৰাহে জীৱনত সফলতা লাভ কৰিব পাৰি।
ব্যৱহাৰিক সফলতা: ৰেলগাড়ীৰ সময় তালিকা শৃংখলা লগাই নিৰূপণ কৰা হয় বাবেই মানুহে দেশ-বিদেশ ভ্ৰমণ কৰিব পাৰিছে। ঘৰখন চলোৱাৰ পৰা ৰাজ্য চলোৱালৈকে সকলো কামতে শৃংখলাৰ মাজেদি সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ নকৰিলে অচিৰেই বাঁহতল বা অৰাজকতাৰ সৃষ্টি হয়।
ক্ষতি নিবাৰণ: নিৰ্দ্ধাৰিত সময়ত উপস্থিত হ’ব নোৱৰাত অৰ্থহানি আৰু মনস্তাপ হোৱা দৃষ্টান্ত পোৱা যায়। ৱাটালু যুদ্ধত নেপোলিয়নৰ পৰাজয়ৰ কাৰণো আধা মিনিট পলম হোৱা। ৰোগে দেখা দিওঁতেই দুপালি ঔষধৰ ব্যৱস্থা নকৰিলে পিছত কাম নিদিয়ে।
নিয়মানুবর্তিতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা:
সদায়ে সাজু থকা: জ্ঞানী আৰু কৰ্মীলোকে সদায় নিৰ্দ্ধাৰিত সময়ৰ দুই-চাৰি মিনিট আগেয়ে হ’লেও সাজু থাকে।
কৰ্মৰ জৰিয়তে সময়ৰ মূল্যায়ন: সময়ৰ প্ৰকৃত যন্ত্ৰ-পাতি ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডাল নহয়, বৰং ই হৈছে কৰ্ম। কর্মী লোকে তেওঁলোকৰ নিৰৱচ্ছিন্ন কামৰ দ্বাৰা অনন্ত সময়কো কৰ্মগ্রন্থিৰে বান্ধি অমৰধাম লাভ কৰে।
সময়ৰ সুৰুঙা ব্যৱহাৰ: কৰ্মী লোকৰ বাবে সময়ৰ সুৰুঙা মানে ভগা বেৰৰ জলঙা নহয়, ই বাঁহীৰ ফুটাৰ দৰে, য’ত মুখ দিলেই সপ্তসুৰৰ ঢৌ উঠে। অৰ্থাৎ, সামান্য সময় পালেও তেওঁলোকে তাক উৎপাদনশীল কামত ব্যৱহাৰ কৰে।
শেষত, সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ হ’লে নিয়মানুবর্তিতা আৰু শৃংখলাবদ্ধতাৰে জীৱন যাপন কৰা উচিত, কিয়নো সময়ৰ জোখ কামতহে, ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডালত নাই।
৮। ভাব সম্প্রসাৰণ কৰা :
(ক) আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্রা।
Ans.মূল ভাব: এই যোজনাৰ অৰ্থ হ’ল একেটা কাম কৰোঁতে একাধিক উদ্দেশ্য সিদ্ধি কৰা।
যেতিয়া এজন মানুহে কোনো এটা কাম কৰিবলৈ যায়, সেই কামটো সম্পন্ন কৰাৰ লগতে যদি আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কামো একেসময়তে বা একে প্ৰচেষ্টাতে কৰি ল’ব পাৰে, তেতিয়া এই যোজনাষাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, তীৰ্থ কৰিবলৈ গংগা যাত্ৰা কৰিলে যদি তাত গৈ আই বা মাতৃৰ বাৰ্তা বা বাতৰি লোৱাৰ কামো সম্পন্ন হয়, তেন্তে ইয়াক ‘আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্রা’ বোলা হয়। ই সময় আৰু শক্তিৰ উচিত ব্যৱহাৰ বুজায়।
(খ) ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়।
Ans.মূল ভাব: এই যোজনাৰ অৰ্থ হ’ল সকলো মানুহে একগোট হৈ সামান্য প্ৰচেষ্টা দিলেও বৃহৎ কাৰ্যও সহজে সম্পন্ন কৰিব পাৰি।
“নখ জোকাৰা” মানে অতি সামান্য পৰিমাণৰ বস্তু। যদিহে ৰাইজ বা জনসাধাৰণে একেলগে সামান্য পৰিমাণৰ বস্তুক একত্ৰিত কৰে, তেন্তে সেই সৰু সৰু অৱদানসমূহে একগোট হৈ নৈৰ দৰে বিশাল সোঁতৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
ই সংহতি, দলবদ্ধতা আৰু একতাৰ শক্তিক বুজায়। সমাজৰ উন্নয়নৰ বাবে বা কোনো ডাঙৰ সমস্যা সমাধানৰ বাবে সকলোৱে সমবেতভাৱে সামান্য অৱদান দিলেও ই এক বিশাল আৰু ফলপ্ৰসূ ৰূপ ল’ব পাৰে।
(গ) সময়ৰ শৰ মাৰিব নাজানিলে শৰ পহুৰ মঙহ খাবলৈ আশা কৰা মিছা।
Ans.মূল ভাব: জীৱনত সফলতা বা লাভদায়ক কোনো এটা ফল পাবলৈ হ’লে উচিত সময়ত উচিত কাম কৰিব পাৰিব লাগিব।
“শৰ” মানে কাঁড়, আৰু “শৰপহু” মানে তীব্রবেগী সোৱাদ লগা পহু। তীব্রবেগী পহুটোক বধ কৰিবলৈ হ’লে চিকাৰীয়ে সময়ৰ ঠিকমতে কাঁড় মাৰিব জনা উচিত। যদি ভুল সময়ত বা লক্ষ্যহীনভাৱে কাঁড় মৰা হয়, তেন্তে পহুটো হেৰুৱাই পেলোৱাৰ ফলত পহুৰ মাংস খোৱাৰ আশা মিছা হয়।
ইয়াৰ দ্বাৰা সময়ানুবর্তিতাৰ আৰু সময়ৰ যথোপযুক্ত ব্যৱহাৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাক এটা উপমাৰ মাধ্যমেৰে শক্তিশালীভাৱে প্ৰকাশ কৰা হৈছে。 বতৰ চাই কঠীয়া নেপেলালে জেঠৰ বৰষুণতো গুণ নধৰে, বা ৰোগে দেখা দিওঁতেই ঔষধৰ ব্যৱস্থা নকৰিলে পিছত ধনন্তৰী মাতিলেও কাম নিদিয়ে—এই সকলোবোৰ কথাই সময়ৰ শৰ মাৰিব জনাৰ গুৰুত্বকে সূচায়।
৯। সন্ধি ভাঙা:
শকাব্দ – শক + অব্দ
খ্রীষ্টাব্দ – খ্ৰীষ্ট + অব্দ
শংকৰাব্দ – শংকৰ + অব্দ
চৈতন্যাব্দ – চৈতন্য + অব্দ
লক্ষণাক্রান্ত – লক্ষণ + আক্রান্ত
কল্পান্তৰ – কল্প + অন্তৰ
কৰায়ত্ত – কৰ + আয়ত্ত
মনস্তাপ – মনঃ + তাপ
১০। পাঠটিত থকা কেইটামান যুৰীয়া শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি বাক্য সাজা।
দিন-ৰাতি: কৰ্মী লোকৰ বাবে দিন-ৰাতি একাকাৰ, তেওঁলোকৰ হাতত জিৰণি ল’বলৈ সময় নাই।
যুদ্ধ-বিগ্রহ: যুদ্ধ-বিগ্রহৰ মাজেৰেই অতীতত বহুতো সাম্ৰাজ্যৰ পতন ঘটিছে।
দেশ-বিদেশ: শৃংখলাৰ বাবেই মানুহে আজি সহজেই দেশ-বিদেশ ভ্ৰমণ কৰিব পাৰিছে।
যাৱতীয় কাম: বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰে আমাৰ যাৱতীয় কাম সহজ কৰি তুলিছে।
যন্ত্র-পাতি: বৈজ্ঞানিক যন্ত্র-পাতিৰ সহায়ত আমি সময়ৰ সূক্ষ্মতম অংশও নিৰূপণ কৰিব পাৰো।
১১। সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি তুমি কেনেদৰে উপকৃত হৈছা- ইয়াকে জনাই তুমি তোমাৰ আইতাৰালৈ এখন চিঠি লিখা।
Ans.
প্ৰিয় আইতা,
মোৰ মৰম ল’বা। তোমাৰ চিঠিখন পাই মই বৰ আনন্দিত হৈছো। তুমি মোৰ পঢ়া-শুনাৰ কথা সুধিছিল আৰু মই কেনে আছো জানিব খুজিছিল। মই ভালে আছো আৰু মোৰ পঢ়া-শুনাতো বিশেষ মনোযোগ দিছো।
আইতা, তোমাক আজি এটা কথা ক’ব বিচাৰিছো। তুমি সদায় কোৱা “সময় অমূল্য ধন” কথাষাৰ এতিয়া মই ভালদৰে উপলব্ধি কৰিব পাৰিছো। যোৱা এসপ্তাহ ধৰি মই মোৰ দৈনন্দিন কামবোৰত নিয়মানুবর্তিতা আৰু শৃংখলা আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছো। মই এটা দৈনিক কাৰ্যসূচী বনাই লৈছো আৰু সেইমতে কাম কৰিছো।
আগতে মই ভাবিছিলো যে ইমানবোৰ কাম কেনেকৈ কৰিম? কিন্তু এতিয়া সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত মই লাভান্বিত হৈছো:
আগতে যিটো কামত মোৰ দুঘণ্টা লাগিছিল, এতিয়া মনোযোগেৰে কৰাত সি কম সময়তে শেষ হৈছে।
মই এতিয়া স্কুলৰ পাঠ্যক্ৰমৰ উপৰিও বাহিৰা কিতাপ পঢ়িবলৈ আৰু খেলা-ধূলাৰ বাবেও সময় পাইছো।
আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা, সময়মতে কাম শেষ কৰাৰ ফলত মোৰ মনটো চিন্তামুক্ত আৰু শান্ত হৈছে। এলেহুৱাৰ দৰে মোৰ দিনটো এতিয়া নাযায়-নুপুৱায়, বৰং কামৰ মাজেৰে সময়ৰ গতি উপভোগ কৰিছো।
মই বুজি পাইছো যে সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে। সেয়ে সময়তকৈ আগবাঢ়ি থাকিবলৈ সদায় সাজু থাকিব লাগিব। মোৰ আশা, মই এই শৃংখলা বৰ্তাই ৰাখি তোমাৰ আশা পূৰণ কৰিব পাৰিম।
তুমি নিজৰ যত্ন ল’বা। মই সোনকালে তোমাৰ ওচৰলৈ যাম।
ইতি,
তোমাৰ মৰমৰ
[তোমাৰ নাম)