পাঠ ৮: শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ (পৃষ্ঠা ৬৯-৭৮)
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ৭১)
১। কবিতাটো শুদ্ধকৈ লয়, ছন্দ ৰক্ষা কৰি পঢ়া।
(এইটো এটা পঢ়ন কাৰ্য।)
২। কবিতাটো একক আৰু দলীয়ভাৱে আবৃত্তি কৰা।
(এইটো এটা আবৃত্তি কাৰ্য।)
৩। উত্তৰ দিয়া।
(ক) কবিয়ে ‘ধ্যানমগ্ন যোগী’ বুলি কাক কৈছে?
উত্তৰ: কবিয়ে ‘ধ্যানমগ্ন যোগী’ বুলি মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱক কৈছে।
(খ) কবিয়ে কিহেৰে ভূমি পবিত্ৰ কৰাৰ কথা কৈছে?
উত্তৰ: কবিয়ে শংকৰদেৱৰ পুণ্য কিৰণেৰে ভূমি পবিত্ৰ কৰাৰ কথা কৈছে।
(গ) কবি কাননত কি বজোৱাৰ কথা কৈছে?
উত্তৰ: কবি কাননত বীণা বজোৱাৰ কথা কৈছে।
(ঘ) মৰতত কোনে কিহৰ বাতৰি আনি দিলে?
উত্তৰ: মৰতত কবিয়ে (শংকৰদেৱে) স্বৰ্গৰ বাতৰি আনি দিলে।
(ঙ) কবিতাটোত অসমৰ ঘৰে ঘৰে কি বাজি উঠাৰ কথা কোৱা হৈছে?
উত্তৰ: কবিতাটোত অসমৰ ঘৰে ঘৰে বীণাৰ মধুৰ ঝঙ্কাৰ (স্বৰ্গৰ বাতৰি) বাজি উঠাৰ কথা কোৱা হৈছে।
৪। কবিতাটোৰ মূল কথাখিনি গদ্যৰে লিখা।
উত্তৰ: মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ এজন ধ্যানমগ্ন যোগীৰ দৰে, যাৰ পুণ্য কিৰণে এই ভূমি পবিত্ৰ কৰিলে। তেওঁ এনে এজন কবি যিজনে স্বৰ্গৰ বাতৰি আনি পৃথিৱীত বিলাই দিলে, যাৰ মধুৰ সুৰ আজিও অসমৰ ঘৰে ঘৰে বাজি আছে। তেওঁ অসীম সাধনাৰে প্ৰেম আৰু ভক্তিৰ সোঁত বোৱাই অসমক ধৰ্ম, জ্ঞান, ভাষা আৰু জীৱন দান কৰিলে। শংকৰদেৱৰ জীৱনী ইমানেই বিশাল যে গোটেই অসমখনেই তেওঁৰ বিস্তৃত জীৱনীস্বৰূপ। তেওঁ অসমৰ ৰীতি-নীতি, সদাচাৰ, ধৰ্ম-ভাৱ সকলোকে নতুন সাজেৰে সজালে। বেদ-উপনিষদৰ সাৰ লৈ তেওঁ ধৰ্মৰ মালা গাঁথি সৰু-বৰ সকলোকে আদৰেৰে পিন্ধালে। তেওঁ অসমৰ জ্ঞানী, ভক্ত আৰু কৰ্মবীৰ ৰত্নস্বৰূপ, যিজনে এই জনমভূমিক অশেষ যতনেৰে সজালে। সেই সাজ পিন্ধিয়েই অসম মাতৃয়ে আজি জগতত হাঁহি হাঁহি নিজৰ চিনাকি দিছে।
৫। তলৰ আঁচ টনা শব্দবোৰৰ … শুদ্ধ অৰ্থ বাছি উলিয়াই লিখা।
(ক) কোন দূৰ অতীতৰ ধ্যানমগ্ন যোগী তুমি – তন্ময়
(খ) গোটেই অসমভূমি বিস্তৃত জীৱনী যাৰ – বিয়পি পৰা
(গ) তোমাৰ গৰিমা গীতি হৃদয়ে হৃদয়ে বাজে – যশস্যা
(ঘ) স্বৰ্গৰ বাতৰি আনি দিলা দেৱ! মৰতত – পৃথিৱী
৬। বাক্য ৰচনা কৰা।
পৱিত্ৰ – শংকৰদেৱৰ পুণ্য কিৰণেৰে অসম ভূমি পৱিত্ৰ হ’ল।
কৰ্মবীৰ – শংকৰদেৱ এজন মহান জ্ঞানী, ভক্ত আৰু কৰ্মবীৰ আছিল।
মধুৰ – তেওঁৰ বীণৰ ঝঙ্কাৰ অতি মধুৰ আছিল।
সদাচাৰ – গুৰুজনাই অসমৰ ৰীতি-নীতি আৰু সদাচাৰক নতুন ৰূপ দি গ’ল।
ৰীতি-নীতি – অসমৰ ৰীতি-নীতি শংকৰদেৱৰ অৱদানেৰে সমৃদ্ধ।
মৰত – গুৰুজনাই স্বৰ্গৰ বাতৰি মৰতত আনি দিলে।
৭। কবিতাটোৰ পৰা শব্দ আনি খালী ঠাই পূৰ কৰা।
আজিও উঠিছে বাজি অসমৰ ঘৰে ঘৰে।
মধুৰ ঝঙ্কাৰ তাৰ গভীৰ উদাৰ সুৰে
যি বীণৰ সুৰেৰেই প্ৰেম মন্দাকিনী ধাৰা।
অসীম সাধনা বলে নমালা স্বৰ্গৰ পৰা।
৮। প্রসংগ সংগতি দর্শাই ব্যাখ্যা কৰা।
(ক) নিৰলে বজাই বীণা কোন কবি কাননত
স্বৰ্গৰ বাতৰি আনি দিলা দেৱ মৰতত?
উত্তৰ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ ‘শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ’ নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি অনা হৈছে। এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে শংকৰদেৱৰ সৃষ্টিশীল প্ৰতিভা আৰু ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ মহত্ব প্ৰকাশ কৰিছে। কবিয়ে শংকৰদেৱক এনে এজন কবি হিচাপে কল্পনা কৰিছে যিজনে নিৰলে অৰণ্যত (কাননত) বীণা বজাইছিল। সেই বীণাৰ সুৰ সাধাৰণ সুৰ নাছিল, ই আছিল ‘স্বৰ্গৰ বাতৰি’ অৰ্থাৎ ঈশ্বৰীয় জ্ঞান, ভক্তিৰস আৰু আধ্যাত্মিকতাবাদৰ সুৰ। শংকৰদেৱে তেওঁৰ সৃষ্টিকৰ্মৰ (নাট, গীত, ভাওনা, শাস্ত্ৰ) জৰিয়তে সেই স্বৰ্গীয় বাৰ্তাকেই পৃথিৱীৰ মানুহৰ (মৰতত) মাজত বিলাই দিছিল।
(খ) তোমাৰ জীৱনী দেৱ! লিখে এনে সাধ্য কাৰ
গোটেই অসম ভূমি বিস্তৃত জীৱনী যাৰ।
উত্তৰ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ ‘শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ’ নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি অনা হৈছে। ইয়াৰ দ্বাৰা কবিয়ে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ কৰ্মৰ বিশালতা আৰু অসমীয়া সমাজ জীৱনত তেওঁৰ প্ৰভাৱৰ গভীৰতা প্ৰকাশ কৰিছে। কবিয়ে কৈছে যে শংকৰদেৱৰ জীৱনী লিখাৰ সাধ্য কাৰো নাই, কাৰণ তেওঁৰ জীৱনী কোনো এখন পুথিতে আৱদ্ধ নহয়। তেওঁৰ জীৱনী হ’ল গোটেই অসম ভূমি। অসমৰ ৰীতি-নীতি, ধৰ্ম-ভাৱ, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, সংস্কৃতি— এই সকলোবোৰেই শংকৰদেৱৰ সৃষ্টি। সেয়েহে অসমৰ সামগ্ৰিক জাতীয় জীৱনটোৱেই হ’ল শংকৰদেৱৰ বিস্তৃত জীৱনী।
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ৭২)
৯। শেষৰ ধ্বনি মিল থকা শব্দবোৰ কবিতাটোৰ পৰা বাছি উলিয়াই লিখা।
তুমি – ভূমি
সুৰে – ঘৰে
ধাৰা – পৰা
জ্ঞান – দান
কাৰ – যাৰ
সদাচাৰ – ব্যৱহাৰ
সাজে – বাজে
তুলি – ধাৰি
বৰ – আদৰৰ
তুমি – জনমভূমি
উলাহত – জগতত
১০। চমুকৈ লিখা।
(ক) ‘স্বৰ্গৰ বাতৰি আনি দিলা দেৱ মৰতত?’ইয়াত উল্লেখ কৰা ‘স্বৰ্গৰ বাতৰি’ কি, বুজাই লিখা।
উত্তৰ: ‘স্বৰ্গৰ বাতৰি’ হ’ল মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে প্ৰচাৰ কৰা নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ভক্তিৰস, আধ্যাত্মিক জ্ঞান আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ শিক্ষা। তেওঁ বেদ-উপনিষদৰ সাৰ লৈ যি ধৰ্ম, জ্ঞান আৰু ভাষা অসমক দান দিলে, তাকেই কবিয়ে ‘স্বৰ্গৰ বাতৰি’ বুলি কৈছে।
(খ) কবিয়ে উল্লেখ কৰা মতে শংকৰদেৱে অসমক কি দান দিলে আৰু কিহক নতুন সাজেৰে সজালে?
উত্তৰ: কবিয়ে উল্লেখ কৰা মতে শংকৰদেৱে অসমক ভক্তিৰ সোঁত, ধৰ্ম, জ্ঞান আৰু ভাষা দান দিলে। তেওঁ অসমৰ ৰীতি-নীতি, সদাচাৰ, ধৰ্মভাৱ আৰু ব্যৱহাৰক নতুন সাজেৰে সজালে।
(গ) ‘কত যতনেৰে দেৱ! গাঁথিলা এই মালাধাৰি।’ – ইয়াত কোনে কি মালা গাঁথাৰ কথা কৈছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: ইয়াত দেৱ অৰ্থাৎ মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ধৰ্মৰ মালা গাঁথাৰ কথা কোৱা হৈছে। তেওঁ বেদ-উপনিষদৰ পৰা বাচি বাচি ফুল তুলি (অৰ্থাৎ মূল তত্ত্বসমূহ আহৰণ কৰি) অশেষ যতনেৰে এই ধৰ্মৰ মালাধাৰি গাঁথিছিল আৰু তাক সৰু-বৰ সকলোকে আদৰেৰে পিন্ধাইছিল।
(ঘ) শংকৰদেৱে অসমীয়া সমাজৰ পৰা কি কি আঁতৰালে?
উত্তৰ: শংকৰদেৱে অসমীয়া সমাজৰ পৰা ক্ষুদ্ৰ স্বাৰ্থ আৰু ভিন ভাৱ (ভেদ-ভাৱ) আঁতৰালে l
১১। তলত দিয়া শব্দসমূহৰ সমাৰ্থক শব্দ পাঠৰ পৰা বাছি উলিয়াই লিখা।
পৃথিৱী – ভূমি, মৰত
মৰম – প্ৰেম
সন্ন্যাসী – যোগী
অন্তৰ – হৃদয়
বাগিচা – কানন
গংগা – মন্দাকিনী
গৌৰৱ – গৰিমা
মিঠা – মধুৰ
১২। তলত দিয়া শব্দসমূহৰ বিপৰীত অৰ্থ বুজোৱা শব্দ লিখা।
অতীত – ভৱিষ্যত / বৰ্তমান
পুণ্য – পাপ
পৱিত্ৰ – অপৱিত্ৰ
প্ৰেম – ঘৃণা
জীৱন – মৰণ
অশেষ – শেষ
১৩। কবিতাটোৰ পৰা বিশেষ্য আৰু বিশেষণ পদবোৰ বাছি উলিয়াই দুখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰা।
বিশেষ্য পদ: যোগী, ভূমি, কিৰণ, বীণা, কবি, কানন, স্বৰ্গ, বাতৰি, দেৱ, মৰত, ঝঙ্কাৰ, সুৰ, অসম, ঘৰ, প্ৰেম, মন্দাকিনী, ধাৰা, সাধনা, বল, সোঁত, ধৰ্ম, জ্ঞান, ভাষা, জীৱন, দান, জীৱনী, ৰীতি-নীতি, সদাচাৰ, ধৰ্মভাৱ, ব্যৱহাৰ, সাজ, গীতি, হৃদয়, বেদ-উপনিষদ, ফুল, মালা, স্বাৰ্থ, ভাৱ, জ্ঞানী, ভক্ত, কৰ্মবীৰ, ৰত্ন, জনমভূমি, জননী, উলাহ, জগত। বিশেষণ পদ: দূৰ, অতীত, ধ্যানমগ্ন, পুণ্য, পৱিত্ৰ, নিৰলে, মধুৰ, গভীৰ, উদাৰ, অসীম, বিস্তৃত, নতুন, ক্ষুদ্ৰ, ভিন, সৰু, বৰ, অশেষ।
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ৭৩)
১৪। ‘যি বীণৰ সুৰেৰেই প্ৰেম মন্দাকিনী ধাৰা।’ …’ধাৰা’ শব্দটোৰ লগত… অৰ্থ অভিধান চাই লিখা।
ফল্গু ধাৰা – (ফল্গু = অন্তঃসলিলা নৈ) বাহিৰত দেখা নাযোৱা কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি বৈ থকা সোঁত।
জীৱন ধাৰা – জীৱন-যাপনৰ প্ৰণালী বা ধৰণ।
ধাৰাসাৰ – একেৰাহে পৰা বৰষুণৰ সোঁত।
ধাৰাৱাহিক – ক্ৰমাগত, এটাৰ পিছত এটাকৈ চলি থকা।
ধাৰাভাষ্য – খেল বা কোনো অনুষ্ঠানৰ চলি থকা অৱস্থাৰ বিৱৰণী।
ধাৰাপাত – (১) পোনচাটেই কৰা আক্ৰমণ; (২) অংক শিকোৱা পুৰণি পুথি (শৈশৱতে পঢ়া)।
১৫। এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা।
(ক) কেৱল এজন দেৱতাৰ ওচৰত শৰণ লোৱা – একশৰণ
(খ) বিষ্ণুক ভক্তি কৰে যি – বৈষ্ণৱ
(গ) একে গুৰুৰ শিষ্য – সতীৰ্থ
(ঘ) সত্ৰ সম্বন্ধীয় – সত্ৰীয়া
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ৭৪)
১৬। তলত দিয়া যুৰীয়া শব্দকেইটাৰে বাক্য সাজা।
(ক) জয় জয় – শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত অসমীয়া সেনাৰ জয় জয় হ’ল।
(খ) কোন কোন – আজি শ্ৰেণীলৈ কোন কোন অহা নাই?
(গ) নিজে নিজে – এই কামটো তুমি নিজে নিজে কৰিব লাগিব।
(ঘ) দলে দলে – বিহু চাবলৈ মানুহ দলে দলে আহিছে।
(ঙ) পাচিয়ে পাচিয়ে – বাৰীৰ আমবোৰ পাচিয়ে পাচিয়ে সৰিছে।
১৭। সাৰাংশ লিখা।
‘মৌ-মাখিয়ে ফুলে ফুলে… আদৰ্শৰ মৌচাক গঢ়ি তুলিব লাগিব।’
সাৰাংশ: নীৰৱ সাধকসকলে মৌ-মাখিৰ দৰে হ’ব লাগে। মৌ-মাখিয়ে যেনেকৈ ফুলে ফুলে ঘূৰি মধু আহৰণ কৰি সকলোৰে আদৰৰ মৌচাক সাজে, তাৰ বিপৰীতে মকৰাই নিজৰ পেটৰ পৰা আঠা উলিয়াই সজা জাল মানুহে সাৰি পেলায়। ঠিক তেনেদৰে, সাধকসকলেও বুৰঞ্জীৰ বিভিন্ন যুগৰ ৰাজনীতি, সমাজনীতি, সাহিত্য আৰু বিজ্ঞানৰ জ্ঞানৰূপী মৌ আহৰণ কৰি এখন আদৰ্শ সমাজ গঢ়ি তুলিব লাগে।
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ৭৫)
১৮।
(ক) তোমালোকৰ বিদ্যালয়ত উদযাপন কৰা বছৰেকীয়া সভাৰ সাংস্কৃতিক… তোমাৰ ভাললগা বিষয়কেইটাত ‘✓’ চিন দিয়া।
(এইটো ছাত্ৰ/ছাত্ৰীৰ নিজৰ কাম।)
(খ) শ্রীমন্ত শংকৰদেৱে সমাজ সংস্কাৰ কৰি সমাজক নতুন জীৱন দান দিছিল। …সমাজৰ কিবা কাম কৰিছা যদি সেই বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰ: (এইটো ছাত্ৰ/ছাত্ৰীৰ নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত আধাৰিত। এটা নমুনা উত্তৰ হ’ব পাৰে:) হয়, আমি আমাৰ বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ একতা সভাৰ সহযোগত যোৱা বাৰিষা গাওঁখনত গছপুলি ৰোপণ কাৰ্যসূচী হাতত লৈছিলোঁ। আমি ৰাস্তাৰ দুয়োকাষে আৰু নামঘৰৰ চৌহদত বিভিন্ন ধৰণৰ গছপুলি ৰুইছিলোঁ। ইয়াৰ উপৰিও আমি আমাৰ গাওঁখন চাফ-চিকুণ কৰি ৰাখিবলৈ ৰাইজৰ মাজত সজাগতা সৃষ্টি কৰিছিলোঁ।
(গ) বৰ্তমান সমাজত চলি থকা ডাইনী হত্যা আৰু ৰাগিয়াল বস্তু সেৱন সম্পৰ্কত তোমালোকৰ মতামত প্ৰকাশ কৰা।
উত্তৰ: মোৰ মতে, ডাইনী হত্যা এটা অন্ধবিশ্বাস আৰু চৰম অমানৱীয় কাৰ্য। ই আমাৰ সমাজৰ বাবে এক কলংক। কোনোবাই বেমাৰ-আজাৰ হ’লে বিজ্ঞানসন্মত চিকিৎসাৰ সলনি নিৰীহ মানুহক ডাইনী বুলি সন্দেহ কৰি হত্যা কৰাটো এক গুৰুতৰ অপৰাধ।
ঠিক তেনেদৰে, ৰাগিয়াল বস্তু সেৱন (যেনে – ড্ৰাগছ, মদ) আমাৰ সমাজৰ, বিশেষকৈ যুৱ প্ৰজন্মৰ বাবে এক ডাঙৰ সমস্যা। ই মানুহৰ স্বাস্থ্য নষ্ট কৰাৰ লগতে পৰিয়ালত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰে আৰু সমাজত অপৰাধ বৃদ্ধি কৰে। এই দুয়োটা সমস্যাৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ আইন আৰু জনসজাগতাৰ প্ৰয়োজন।
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ৭৬)
১৯।
(ক) মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী শংকৰদেৱ আৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ বিৰচিত একোটিকে বৰগীত সংগ্ৰহ কৰা আৰু শ্ৰেণীকোঠাত সুৰ লগাই গাবলৈ চেষ্টা কৰা।
শংকৰদেৱ বিৰচিত বৰগীত:
ৰাগ: অহিৰ
“পামৰু মনাই, ৰাম চৰণে চিত্ত দেহ।
বিষয় বিষধৰ, জীৱনতৰ তনু, অথিৰ সবহু ভেই॥
যত জীৱ জন্তু, জলতৰঙ্গ সম, তহিত বিন্দু নহি থিৰ।
শংকৰে ভণ, গোবিন্দ চৰণ বিনে, নাহিকে তাৰক তীৰ॥”
মাধৱদেৱ বিৰচিত বৰগীত: (পাঠত দিয়াটোৰ উপৰিও)
ৰাগ: কেদাৰ
“তেজৰে কমলাপতি পৰভাত ভৈল।
অন্ধকাৰ দূৰ কৰি পূৰব প্ৰকাশিল॥
তাৰাগণ অগণন শশধৰ মলিন।
দশোদিশ ৰঞ্জি ভানু প্ৰকাশ কৰিল॥”
(খ) “জীৱৰ সাৰথি নাই অ’ আল্লা… জিকিৰটো সংগ্ৰহ কৰি আনি গাবলৈ চেষ্টা কৰা।
উত্তৰ: (এইটো এটা জিকিৰ, আজান ফকীৰে ৰচনা কৰা।):
“জীৱৰ সাৰথি নাই অ’ আল্লা, জীৱৰ সাৰথি নাই।
জীৱৰ সাৰথি নাই অ’ আল্লা, তুমি বিনে আল্লাহ কোনেও নহয়।
মক্কাৰ দুৱাৰত চাহাবে মাৰিছে তলা,
কোননো বাটেদি আল্লা ওলাই আহে বলা…”
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ৭৭)
২০। ‘অসমৰ সমাজ-সংস্কাৰ, সুকুমাৰ কলা আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱৰ অৱদান অতুলনীয়।’… এখন ৰচনা লিখা।
বিষয়: সাহিত্য-সংস্কৃতি সেৱক শঙ্কৰদেৱ
ৰচনা:
মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ আছিল অসমীয়া সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠাপক। তেওঁ অকল এজন ধৰ্ম প্ৰচাৰকেই নাছিল, আছিল এজন যুগদ্ৰষ্টা শিল্পী, কবি, নাট্যকাৰ, সংগীতজ্ঞ আৰু চিত্ৰকৰ।
শংকৰদেৱে অসমীয়া সাহিত্যক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ অমৰ সৃষ্টি ‘কীৰ্তন-ঘোষা’ অসমীয়া বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ কীৰ্তিস্তম্ভ স্বৰূপ। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ‘গুণমালা’ৰ দৰে তত্ত্বগধুৰ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি হাতী মাৰি ভুৰুকাত ভৰোৱাৰ দৰে অসাধ্য সাধন কৰিছিল।
অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ অৱদান হ’ল ‘অংকীয়া নাট’ আৰু ‘ভাওনা’। এই নাটসমূহ তেওঁ ব্ৰজাৱলী ভাষাত ৰচনা কৰিছিল। ভাওনাৰ জৰিয়তে তেওঁ নিৰক্ষৰ লোকসকলকো ধৰ্মৰ কথা আৰু নৈতিক শিক্ষা সহজতে বুজিব পৰাকৈ প্ৰচাৰ কৰিছিল।
তেওঁৰ আন এক অমূল্য সৃষ্টি হ’ল ‘বৰগীত’। এই শাস্ত্ৰীয় সংগীতসমূহে অসমীয়া সংগীত জগতক বিশ্ব দৰবাৰত জিলিকাই ৰাখিছে। তেওঁৰ এই সকলো সৃষ্টিৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল ‘এক দেৱ, এক সেৱ, এক বিনে নাই কেৱ’ অৰ্থাৎ একশৰণ নাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ।
শংকৰদেৱে প্ৰৱৰ্তন কৰা সত্ৰীয়া নৃত্য আজি বিশ্ব ঐতিহ্যৰ অংশ। এই সকলোবোৰ সৃষ্টিৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধি এক শক্তিশালী অসমীয়া জাতি গঠন কৰি থৈ গৈছে। সেয়েহে অসমীয়া সাহিত্য-সংস্কৃতি জীয়াই থকালৈকে শংকৰদেৱৰ নাম সোণালী আখৰেৰে লিখা থাকিব।