মই অসমীয়া কবিতাৰ প্ৰশ্নাৱলীৰ উত্তৰসমূহ
১। চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা–পুথি এখনৰ নাম লিখা।
Ans. চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম হ’ল- ‘বেদুইন‘ । (আন দুখন: ‘স্বাক্ষৰ’, ‘স্বপ্ন-দুঃস্বপ্ন আৰু কিছুকথা’, ‘ছন্দহাৰৰ কবিতা’ )।
(খ) মোগলসকলে অসমৰ ক‘ত ভৰি দিছিল?
Ans. মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দুবৰি বনত ভৰি দিছিল ।
(গ) অসমৰ হেংদাং ক‘ত জিলিকিছিল?
Ans. অসমৰ হেংদাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত জিলিকিছিল ।
(ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
Ans. অসমীয়াসকলে ম‘হ–শিংৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল ।
(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
Ans. অসমৰ স্বৰ্গদেৱে হাঁহ–কণী আৰু চাউলৰে (কৰাল তৈয়াৰ কৰি) দেউল সাজিছিল ।
২। ‘অসমৰ হেংদাং জিলিকিল দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত‘ – কথাখিনিৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
- উত্তৰ: এই কথাখিনিৰ তাৎপৰ্য হ’ল- যেতিয়া মোগলসকলে অসমৰ সমৰ-থলীত ভৰি দিছিল, সেই সময়ত অসমৰ হেংদাং (আহোম যুগত ব্যৱহাৰ কৰা তৰোৱাল) জিলিকি উঠিছিল। ‘দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত‘ জিলিকি উঠা বুলি কোৱাৰ অৰ্থ হৈছে, কোনো লুক-ঢাক নোহোৱাকৈ মুকলিকৈ যুদ্ধৰ আহ্বান জনোৱা হৈছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা অসমৰ বীৰ সেনানীসকলৰ বীৰত্ব, প্ৰত্যাহ্বান আৰু যুদ্ধৰ বাবে থকা সাজু মনোভাৱক বুজোৱা হৈছে। হেংদাঙৰ জিলিকনিয়ে অসমৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে তেওঁলোকে কৰা দৃঢ় সংকল্প আৰু পৰাক্ৰমক সূচাইছে ।
৩। অসমৰ পুৰুষ–নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা।
- উত্তৰ: যেতিয়া মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া অসমৰ পুৰুষ-তিৰোতাই নিজৰ স্বদেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে ৰণ-প্ৰাংগণত থিয় দিছিল । তেওঁলোকে ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি , কোনো ভয় নকৰাকৈ স্বাধীন পুৰুষ–নাৰী হিচাপে বুকু পাতি যুদ্ধত নামি পৰিছিল । তেওঁলোকৰ মাজত দেখা পোৱা স্বদেশপ্ৰেম আৰু বীৰত্বই মোগলসকলক আচৰিত কৰি তুলিছিল । তেওঁলোকে নিজৰ দেশৰ বাবে যুঁজিবলৈ সামান্য শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলি লৈয়ো এক দুৰ্বাৰ শক্তিৰে যুঁজিছিল ।
৪। ‘ক‘ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।‘ – কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
- উত্তৰ: এই কথাষাৰ মোগলৰ বিস্ময়ৰ অভিব্যক্তি । মোগলসকল আছিল ৰাজপুতক জিকা এক বিজয়ী শক্তি । কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে অসমৰ সমৰ-থলীত পৰাজিত হ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে আচৰিত হৈ ভাবিছিল যে সামান্য শুকান সান্দহ (তিওৱা চাউল ভাজি খুন্দি প্ৰস্তুত কৰা জলপান) আৰু আঁজলি পানী লৈ যুদ্ধলৈ অহা অসমৰ সেনানীসকলে ইমান শক্তি ক’ত পালে? এই শক্তিৰ মূল উৎস আছিল তেওঁলোকৰ দেশপ্ৰাণ, মুক্তপ্ৰাণ আৰু স্বদেশ ভকতি । অৰ্থাৎ, এই কথাষাৰে অসমীয়াৰ অদম্য দেশপ্ৰেম আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰতি থকা গভীৰ শ্ৰদ্ধাৰ শক্তিকে সূচাইছে, যি শক্তিৰ আগত মোগলৰ শাৰীৰিক বল হীন হৈ পৰিছিল।
৫। ‘মই অসমীয়া‘ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: ‘মই অসমীয়া‘ কবিতাটোত কবিয়ে মোগলৰ দৃষ্টিৰে অসমৰ প্ৰকৃতিৰ মনোমোহা ৰূপ বৰ্ণনা কৰিছে ।
অসমৰ চৌদিশে ধূসৰ পাহাৰ আৰু সেউজীয়া দুবৰি বনৰ সমাহাৰ ।
ইয়াত থকা প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই (মিছিমি পৰ্বতৰ ৰঙীন আঠা) আৰু মিনাকৰা (মিনা লগোৱা) ৰঙীন আছিল।
ইয়াত ৰূপ জাতিষ্কাৰ হৈ জিলিকি থাকে ।
পুৱাৰ সময়ত দুবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা জমা হয় ।
নদীৰ বালিত সোণ ঢেঁকুৰীয়া (নদীৰ বালিত পোৱা সোণ) ভৰা , যি গচকত ভাগি গুৰি হৈ যায় ।
আনকি পুঠি মাছে কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধে আৰু ভেকুলীয়েও ফোঁট লৈ সুৱাগী হৈ থাকে বুলি বৰ্ণনা কৰি অসমক প্ৰকৃতিৰ দানত অপৰূপা বুলি কোৱা হৈছে ।
এই বিনন্দীয়া ৰূপ দেখি দূৰণিৰ বিদেশী মোগলো মোহিত হৈছিল ।
৬। কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্ম হয় ১৯১৯ চনত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণিত ।
তেওঁ অসমীয়া গল্প আৰু উপন্যাস সাহিত্যলৈ এক নতুন তৰংগ কঢ়িয়াই আনিছিল ।
তেওঁক গল্পসম্ৰাট বুলি কোৱা হয় ।
তেওঁৰ কবিতা পুথিকেইখন হ’ল – ‘বেদুইন‘, ‘স্বাক্ষৰ‘, ‘স্বপ্ন–দুঃস্বপ্ন আৰু কিছুকথা‘ আৰু ‘ছন্দহাৰৰ কবিতা‘ । তেওঁ অসমীয়া আধুনিক কবিতাৰ প্ৰথম পৰ্বত গুৰুত্বপূৰ্ণ বৰঙণি যোগাইছিল ।
তেওঁ ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী‘ উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল । ‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন‘ তেওঁৰ আন এখন বিখ্যাত উপন্যাস ।
তেওঁৰ অন্যান্য ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত- ‘পৰশমণি’, ‘মৰহা পাপৰি’, ‘আধাৰশিলা’ আদি অন্যতম ।
তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ অভয়াপুৰী অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল । ২০০০ চনত এইজনা বিখ্যাত সাহিত্যিকৰ দেহান্তৰ ঘটে ।
৭। অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি পৰাজিত হোৱাৰ পিছত মোগলৰ চকুতো অসমৰ বিনন্দীয়া ৰূপ উদ্ভাসিত হৈ পৰিছিল । মোগলে অসমক ভক্তি–প্ৰেম–সৌন্দৰ্যৰ খনি হিচাপে দেখিছিল ।
তেওঁলোকে দেখিছিল যে চৌদিশে ধূসৰ পাহাৰ আছে, আৰু প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই, মিনাকৰা আৰু ৰূপ জাতিষ্কাৰ ।
ইয়াৰ দুবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা ।
অসমীয়া মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা কৰে আৰু পোৱাল ভৰা দলঙত ভৰি ধোৱে ।
সোণ ঢেঁকুৰীয়া নদীৰ বালিত ভৰা ।
অসম আছিল সোণৰ অসম, য’ত হীৰা–মণি মৰকত ধূলিত বাগৰে ।
ইয়াত ঘৰে ঘৰে মাটিৰ চৰুত জুখি সোণচৰু ৰূপচৰু দিয়ে ।
তেওঁলোকে অসমক সৰগৰ ৰূপ–বিনন্দীয়া বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু আন ক’তো এনেকুৱা দেশ নাই বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল ।
৮। ব্যাখ্যা কৰাঃ
- (ক) মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয় দেশ–প্রাণ, মুক্ত–প্রাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।
- উত্তৰ: এই পদফাকিৰ দ্বাৰা কবিয়ে অসমৰ বিজয়ৰ মূল কাৰণ ব্যাখ্যা কৰিছে। মোগলসকলে নিজৰ বাহুবল আৰু সামৰিক শক্তিৰ ওপৰত অতিশয় গৰ্ব কৰিছিল । কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোক অসমৰ হাতত পৰাজিত হ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে বুজি পালে যে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ শক্তি অস্ত্ৰ বা সৈন্যৰ নহয়, বৰং সেই শক্তি হৈছে দেশৰ প্ৰতি থকা অসীম প্ৰেম (দেশ-প্ৰাণ), স্বাধীনতাৰ বাবে থকা আকুলতা (মুক্ত-প্ৰাণ) আৰু স্বদেশৰ প্ৰতি থকা গভীৰ ভক্তি (স্বদেশ ভকতি) । মোগলে অসমৰ জনসাধাৰণৰ মাজত থকা এই আত্মিক শক্তিৰ নৱ পৰিচয় লাভ কৰিছিল, যিটো তেওঁলোকৰ বাবে নতুন আছিল।
- (খ) দুৱৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত, হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা, ভৰি ধোৱে পোৱালৰ ভৰা দলঙত।
- উত্তৰ: এই পদফাকিয়ে অসমৰ অতুলনীয় সম্পদৰ ঐশ্বৰ্য আৰু অপৰ্যাপ্ততাক অতিৰঞ্জিত বৰ্ণনাৰে প্ৰকাশ কৰিছে। ৰাতিপুৱাৰ নিয়ৰৰ টোপালবোৰক দুবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে । মাটিৰ মূল্যৱান সম্পদ মৰকত (সেউজীয়া ৰঙৰ বাখৰ) ইমান সুলভ যে সেয়া গচকত ভাগি যায় । ইয়াৰ উপৰিও, হাতীৰ দাঁতৰ দৰে মূল্যৱান সামগ্ৰীৰে সাধাৰণ খৰমৰ চুলা (কাঠৰ পাদুকাৰ খুঁটি) তৈয়াৰ কৰা হয়। আনকি ভৰি ধোৱা ঠাইৰ শিলকো পোৱাল (এক মূল্যৱান সামগ্ৰী) ৰে ভৰা দলঙৰ সৈতে তুলনা কৰিছে । ইয়াৰ দ্বাৰা অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপৰিসীম সমৃদ্ধি আৰু লোকসকলৰ ঐশ্বৰ্যশালী জীৱনধাৰাক দাঙি ধৰা হৈছে।
- (গ) মোহ গ‘ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া, অসমত বন্দী হ‘ল, অসমৰ ৰূপ–মুগ্ধ দূৰৰ মোগল আহি হ‘ল অসমীয়া।।
- উত্তৰ: এই পদফাকিৰ মাজেৰে কবিয়ে অসমৰ সংস্কৃতিৰ আত্মীকৰণৰ শক্তিশালী দিশটো দাঙি ধৰিছে। মোগলসকল যুদ্ধৰ বাবে আহিছিল , কিন্তু তেওঁলোকে অসমত স্বৰ্গৰ দৰে মনোমোহা ৰূপ দেখি মোহাচ্ছন্ন হৈ পৰিছিল । তেওঁলোক কেৱল অসমৰ ৰূপত মুগ্ধ হোৱাই নহয়, বৰং তেওঁলোকে অসমৰ হাতে-হাড়ে, হিমজুৰে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত একাকাৰ হৈ পৰিল । এনেদৰে তেওঁলোক ইয়াতে বন্দী হ‘ল আৰু অসমীয়া হৈ পৰিল । এই ঘটনাটোৱে অসমৰ সংস্কৃতিৰ গ্ৰহণশীলতা আৰু আকৰ্ষণ শক্তিক প্ৰতিফলিত কৰিছে।
- (ঘ) জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া অসমীয়া দেহ–প্রাণ মন; জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া, মৰিলেও বৰি ল‘ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।
- উত্তৰ: এই পদফাকিত কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ স্বদেশৰ প্ৰতি থকা গভীৰ আনুগত্য আৰু নিভাঁজ ভালপোৱা প্ৰকাশ পাইছে । কবিয়ে দৃঢ়তাৰে কৈছে যে তেওঁ কেৱল দেহ বা মনেৰেই নহয়, জীৱনে–মৰণে চিৰদিন অসমীয়া হৈ থাকিব । তেওঁ জীয়াই থকালৈকে অসমীয়া হৈ থাকিব আৰু মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁ অসমৰ অমৃতময় মৰণকে বাছি ল’ব । ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁ এই জন্মভূমিৰ প্ৰতি থকা এক গভীৰ কৃতজ্ঞতা আৰু অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্কক প্ৰকাশ কৰিছে।
৯। ‘মই অসমীয়া‘ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্রশংসা কৰিছে, তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা।
- উত্তৰ: ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক প্ৰশংসা কৰিছে কাৰণ:
বিদেশী শক্তিক প্ৰতিহত কৰা: মোগলৰ দৰে এক শক্তিশালী আৰু বিশ্বজয়ী শক্তিক অসমীয়া সেনানীয়ে যুদ্ধত পৰাজিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল । ই অসমীয়াৰ দুৰ্দান্ত পৰাক্ৰমৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছে।
স্বদেশপ্ৰেমৰ শক্তি: অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি বুকু পাতি ৰণলৈ ওলাই আহিছিল । তেওঁলোকৰ এই শক্তিৰ উৎস আছিল শাৰীৰিক বল নহয়, বৰং দেশপ্ৰাণ, মুক্তপ্ৰাণ আৰু স্বদেশ ভকতি ।
স্বল্পতাৰ মাজতো দৃঢ়তা: মোগলৰ দৰে বিজয়ী শক্তিৰ আগত অসমীয়া সেনানীয়ে মাত্ৰ শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলি লৈয়ো যুঁজিবলৈ যি সাহস দেখুৱাইছিল, সেয়া আছিল অসাধাৰণ ।
এই সকলোবোৰ কাৰণতে, কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ এই ঐতিহাসিক বিজয়গাথাক শ্ৰদ্ধা জনাই তেওঁলোকৰ বীৰত্ব আৰু দেশৰ হকে মৰিবলৈ যোৱা সাহসৰ প্ৰশংসা কৰিছে ।
১০। কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল‘ম বুলি ভাবিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: কবিয়ে মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল’ম বুলি ভাবিছে, কাৰণ:
অসমৰ প্ৰতি গভীৰ প্ৰেম: তেওঁৰ বাবে অসম কেৱল এখন দেশ নহয়, ই দেহ–প্ৰাণ–মন আৰু বিনন্দীয়া সুখৰ সপোনৰ নন্দন । এই গভীৰ প্ৰেমে তেওঁক চিৰদিন এই মাটিৰ মায়াত বন্দী কৰি ৰাখিব খোজে ।
অসমীয়া পৰিচয়ৰ দৃঢ়তা: তেওঁৰ ধৰ্ম, জাতি আৰু প্ৰাণৰ আপোন সকলো অসমীয়া । তেওঁ জীৱনে-মৰণে চিৰদিন অসমীয়া হৈ থাকিব খোজে ।
মাতৃভূমিৰ ভাষা আৰু সংস্কৃতি: তেওঁৰ অসমীয়া ভাষা, কথা, গীত হ’ল হৃদয় ওপচা । তেওঁ ইমান দৃঢ় যে সৰগতো তেওঁ অসমীয়া মাতৰ সুৰ শুনিলেই চিনি পাব । সেয়ে, মৃত্যুৰ পিছতো পুনৰ আহিলে তেওঁ সেই একেই অসমীয়া হৈ, স্মৃতিৰ ইতিহাস লৈ ঘূৰি আহিব বিচাৰিছে। এই ইচ্ছা মাতৃভূমিৰ প্ৰতি এক অনুপম কৃতজ্ঞতা আৰু অবিচ্ছেদ্য বন্ধনৰ প্ৰকাশ ।
১১। ‘মই অসমীয়া‘ কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰ: ‘মই অসমীয়া‘ কবিতাটোত কবিয়ে স্বদেশপ্ৰেম, জাতিৰ গৌৰৱ আৰু অসমৰ অনুপম সৌন্দৰ্য বৰ্ণনা কৰিছে।
কবিতাটোত এজন মোগলৰ দৃষ্টিভংগীৰে অসমৰ অতীত ইতিহাস অৱলোকন কৰা হৈছে । মোগলসকলে সোণৰ নগৰ এৰি বিজয়ৰ তৃষা লৈ অসমলৈ আহিছিল , কিন্তু অসমৰ পুৰুষ-নাৰীৰ অদম্য স্বদেশপ্ৰেম আৰু বীৰত্বৰ আগত তেওঁলোক পৰাজিত হ’ল ।
পৰাজিত মোগলৰ বহুতেই অসমৰ প্ৰাকৃতিক বিনন্দীয়া ৰূপ আৰু সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধি দেখি মোহিত হৈছিল । ইয়াতে বন্দী হৈ তেওঁলোক অসমীয়া হৈ পৰিল ।
কবিয়ে দৃঢ়তাৰে কৈছে যে তেওঁ সেই দিন ধৰি চিৰদিন অসমৰ অসমীয়া । তেওঁৰ দেহ–প্ৰাণ–মন অসমীয়া ।
তেওঁ অসমৰ হকে যুঁজিব আৰু অসমৰ হকে মৰিব খোজে । তেওঁ মৰিলেও অসমৰ অমিয়া মৰণ বৰি ল’ব আৰু সৰগতো অসমীয়া ভাষাৰ সুৰ চিনি পাব ।
এই কবিতাটোৱে অসমীয়াৰ ঐতিহ্যৰ মাজেৰে জাগৰিত হোৱা মাতৃভূমিৰ প্ৰতি গভীৰ কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিছে ।
১২। ‘মই অসমীয়া‘ কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কেইবাটাও দিশত ফুটি উঠিছে:
বিজয়ৰ গৌৰৱ: মোগলৰ দৰে বিশ্বজয়ী শক্তিক অসমৰ সেনানীয়ে বুকুৰ বল আৰু স্বদেশ ভকতিৰে পৰাজিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল । ই অসমৰ অতীতৰ অজেয় বীৰত্বৰ সাক্ষ্য।
স্বাধীনতাৰ গৌৰৱ: যিদিনা মোগলে ভৰি দিছিল , সেইদিনাও মুক্ত অসমৰ পতাকা স্বাধীনভাৱে উৰিছিল আৰু গৌৰৱৰ মুক্তগীত বিৰামবিহীনভাৱে বাজি আছিল । ই অতীতৰ স্বাধীন ৰাজ্যৰ গৌৰৱ প্ৰকাশ কৰে।
ঐশ্বৰ্য আৰু সমৃদ্ধি: অসম আছিল সোণৰ অসম , য’ত নদীৰ বালিত সোণ ঢেঁকুৰীয়া পোৱা গৈছিল , আৰু হীৰা–মণি মৰকত ধূলিত বাগৰিছিল । ই অতীতৰ আৰ্থিক সমৃদ্ধিৰ প্ৰমাণ।
স্থাপত্য আৰু শাসনৰ গৌৰৱ: ধোদৰ দলেও ৰাজআলি বান্ধিছিল , আৰু দ‘ল–দেউল সাজিছিল । ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আদিৰ দৰে স্থাপত্য নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ই অতীতৰ উন্নত শাসন ব্যৱস্থা আৰু স্থাপত্য শিল্পৰ গৌৰৱ।
সাংস্কৃতিক গৌৰৱ: অসমীয়াৰ মুখৰ মাতত মৰমৰ মৌ সৰা আৰু গীত শুনি শিলো পমি যোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে । ই অতীতৰ উচ্চ মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু সাংস্কৃতিক ঐশ্বৰ্যৰ চানেকি।
ভাষা–বিষয়ক :
(১) ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা:
- স্বৰ্ণপুৰী– স্বৰ্ণেৰে নিৰ্মিত পুৰী (নগরী) – মধ্যপদলোপী কৰ্মধাৰয় সমাস।
- মুক্তগীত– মুক্ত যি গীত – কৰ্মধাৰয় সমাস।
- অনিৰুদ্ধ– নিৰুদ্ধ নোহোৱা – নঞ তৎপুৰুষ সমাস।
(২) তলৰ শব্দবোৰৰ নিচিনা পাঁচোটা শব্দ সাজা (যৌগিক শব্দ):
- বাঘ–নখ (প্ৰাণী-অংগ)
- মাছ-টেঙা
- হাতী-দাঁত
- বন-বিহঙ্গ
- বৰা-চাউল
- জল-স্থল
- হাঁহ–কণী (প্ৰাণী-পদাৰ্থ)
- ম’হ-খুৰা
- গৰু-গাখীৰ
- কাউৰী-ঠেঙা
- কুকুৰা-ডিম
- চৰাই-পোৱালী
- ম‘হ–শিং (প্ৰাণী-অংগ)
- হাঁহ-ঠেঙা
- সাপ-খোল
- ছাগলী-দাঁত
- ঘোঁৰা-খুৰা
- বাদুলী-খাৰু
(৩) বিপৰীত শব্দ লিখা:
- গৌৰৱ– অপমান, লাজ।
- আলোক– অন্ধকাৰ, আন্ধাৰ।
- স্বাধীনতা– পৰাধীনতা, বন্ধন।
- পৰাজিত– বিজয়ী, অপৰাজিত।
- সপোন– বাস্তৱ, দিঠক।
- মৰণ– জনম, জন্ম।