Next Chapter
পাঠ ২: যুগমীয়া শৰাইঘাট , Class -8, Chapter -2, SEBA, Assamese MIL,
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ১৫)
২। উত্তৰ দিয়া।
(ক) অতীতৰ শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ কি আছিল?
উত্তৰ: অতীতৰ শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ সামৰিক আছিল।
(খ) বৰ্তমান শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ কি?
উত্তৰ: বৰ্তমান শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ হ’ল সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক আৰু ঐতিহ্যিক। যেনে – বছৰি বানপানীৰ দুৰ্যোগ, খৰাং বতৰৰ দুৰ্যোগ, মাৰি-মৰক, ভূঁইকঁপ, ওচৰ-চুবুৰীয়া জাতিবৃন্দৰ লগত লেন-দেন, শিক্ষা বিষয়ক বিবিধ প্ৰশ্ন আৰু শাসনকাৰ্যৰ সুচাৰু সম্পাদন আদি।
(গ) ৰামসিংহ কোন আছিল?
উত্তৰ: ৰামসিংহ এজন ৰাজপুত ৰজা আছিল।
(ঘ) তেওঁ কিয় অসমলৈ আহিছিল?
উত্তৰ: মীৰজুমলাই জয় কৰি থৈ যোৱা গুৱাহাটী অসমে পুনৰ ঘূৰাই লোৱা বতৰা শুনি ঔৰংজেৱ বাদছাহে ৰামসিংহক অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ (অসম মাৰিবৰ কাৰণে) পঠাইছিল।
(ঙ) শৰাইঘাটৰ ৰণ কাৰ কাৰ মাজত হৈছিল?
উত্তৰ: শৰাইঘাটৰ ৰণ অসমীয়া সৈন্য (বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত) আৰু মোগল সৈন্য (ৰজা ৰামসিংহৰ নেতৃত্বত) মাজত হৈছিল।
(চ) লাচিতৰ অধীনত কিমান সৈন্য আছিল?
উত্তৰ: লাচিতৰ অধীনত এক লক্ষ সৈন্য আছিল।
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ১৬)
(ছ) মোগলে নাৱেৰে সৈতে ধৰি ৰখা শৰাইঘটীয়া সেনাপতিজনৰ নাম কি?
উত্তৰ: মোগলে নাৱেৰে সৈতে ধৰি ৰখা শৰাইঘটীয়া সেনাপতিজনৰ নাম আছিল কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকা।
(জ) মোগলৰ সেনাপতিক চৰাই খোজাৰ দায়ত লাচিত বৰফুকনে কাক লোৱা লগাই থৈছিল?
উত্তৰ: মোগলৰ সেনাপতিক চৰাই খোজাৰ দায়ত লাচিত বৰফুকনে অসমীয়া কটকী ৰামচৰণক লোৱা লগাই থৈছিল।
(ঝ) ৰজা ৰামসিংহই বীৰ লাচিতক আফুগুটিৰ সহায়ত কি বুজাবলৈ গৈছিল?
উত্তৰ: ৰজা ৰামসিংহই এটোপোলা আফুগুটি পঠিয়াই বুজাবলৈ গৈছিল যে তেওঁৰ সৈন্যৰ সংখ্যাও সেই আফুগুটিৰ দৰেই অসংখ্য।
(ঞ) লাচিতে অসমীয়া সৈন্যবল বুজোৱাৰ উদ্দেশ্যে ৰামসিংহলৈ কি পঠিয়াইছিল?
উত্তৰ: লাচিতে অসমীয়া সৈন্যবল বুজোৱাৰ উদ্দেশ্যে ৰামসিংহলৈ এচুঙা বালি পঠিয়াইছিল।
৪। পাঠত থকাৰ দৰে সংলাপবোৰ লিখা।
(ক) …জ্বৰৰ গাৰে লাচিত বৰফুকনে অসমীয়া ৰণুৱাসকলক কি কৈছিল?
উত্তৰ: লাচিত বৰফুকনে চিঞৰি কৈছিল, “অসমীয়া ৰণুৱাসকল, মই যুঁজিহে মৰিম। চিলা পৰ্বতৰ ওপৰত এচপৰা মাটি কিনি থৈছোঁ, তাতে মোৰ শটো থ’বা, নাইবা মোক বঙালে ধৰি লৈ যাওক, তোমালোক সুখেৰে ঘৰলৈ উভতি যোৱা।”
(খ) অসম এৰি যোৱা সময়ত ৰামসিংহই অসমক প্রশংসা কৰি কি কৈছিল?
উত্তৰ: অসম এৰি যাবৰ সময়ত ৰামসিংহই কৈ গৈছিল, “ধন্য ৰজা, ধন্য মন্ত্রী, ধন্য সেনাপতি, ধন্য সেনা। অকল এজন মানুহে সকলো সৈন্য চলায়, ই কি আচৰিত। মই হেন ৰামসিংহ নিজে যুদ্ধৰ সেনাপতি হৈও একোতে সুবিধা নাপাওঁ।”
(গ) …বীৰ লাচিত বৰফুকনে কামাখ্যা গোঁসানীলৈ সেৱা কৰি কি ঘোষণা কৰিছিল?
উত্তৰ: লাচিত বৰফুকনে ঘোষণা কৰিছিল, “যুদ্ধৰ কামত পাছ হুহঁকিলে মই এই হেংদানেৰে তাক দুডোখৰ কৰি কাটিম, পাছতহে স্বৰ্গদেৱক জনাম।”
(ঘ) বৰ আই-কুঁৱৰীয়ে কাপোৰৰ আঁৰৰ পৰা স্বৰ্গদেউক কি উপদেশ দিছিল?
উত্তৰ: বৰ আই-কুঁৱৰীয়ে কাপোৰৰ আঁৰৰ পৰা কৈছিল, “বৰফুকনৰ কথা মানি চলিলেহে যুদ্ধত জয়লাভ হ’ব। ফুকনৰ কথা নৰজিলে আমাৰ পৰাজয় হোৱাটো নিশ্চয়।”
৫। বহলাই লিখা।
(ক) যুদ্ধত জয়ী হ’বলৈ যুদ্ধৰ আহিলাৰ বাহিৰে আৰু কিহৰ প্ৰয়োজন আছে লিখা।
উত্তৰ: যুদ্ধত জয়ী হ’বলৈ যুদ্ধৰ আহিলা-পাতি যিমান প্ৰয়োজন, তাতকৈ বেছি প্ৰয়োজন সৈনিকবৃন্দ আৰু সমগ্ৰ জাতিৰ স্বাৰ্থহীন মনোবৃত্তি, কৰ্মনিষ্ঠতা আৰু যুদ্ধ জয়ৰ কাৰণে উত্ৰাৱল অথচ নিশ্চিত অভিলাষ।
(খ) সেনাপতি কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকাই কি কৌশলেৰে মোগল সৈন্যৰ মাজৰ পৰা সাৰি আহিবলৈ সক্ষম হৈছিল বর্ণনা কৰা।
উত্তৰ: মোগলে কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকাক নাৱেৰে সৈতে ধৰি তেওঁক নাচিবলৈ ক’লে। হাজৰিকাই ঢোল-মৃদংগ নাই বাবে মোগল সৈন্যক চাপৰি মাৰিবলৈ ক’লে। মোগল সৈন্যই নাৱৰ বৈঠাৰ পৰা হাত এৰি চাপৰি মাৰিবলৈ ধৰিলে। সেই ছেগতে হাজৰিকাই নিজৰ নাওবৈচাক টিপ দি নাৱৰ মূৰ অসমীয়া নাৱৰ ফালে টোৱাবলৈ ক’লে। মোগল সৈন্য নাচোনত মচগুল হৈ থাকোঁতেই কোৱাৰ নাওখন সাউৎকৰে আঁতৰি গ’ল আৰু মোগলে তেওঁক খেদিবলৈ যো-জা কৰাৰ আগতেই অসমীয়া নাও নিজৰ ঠাই পালেগৈ।
(গ) শৰাইঘাটৰ ৰণত অসমৰ বিজয়ৰ মূলতে থকা কথাবোৰ লিখা।
উত্তৰ: শৰাইঘাটৰ ৰণত অসমৰ বিজয়ৰ মূলতে আছিল সুচিন্তিত আঁচনি, বিচক্ষণ সংগঠন, শৃংখলামূলক আয়োজন, সুদৃঢ় নিয়মানুবর্তিতা, বিপদত ধৈৰ্য, সংকটত নিৰ্ভীকতা, আমূলে দুৰ্নীতি দমন, দেশৰ মংগল কাৰ্যত সম্পূৰ্ণ আত্মবিলোপ আৰু স্বাৰ্থত্যাগ আৰু আত্মকন্দলৰূপী বিষবৃক্ষৰ উৎপাটন।
৬। প্রসংগ সংগতি দর্শাই বুজাই লিখা।
(ক) ‘অগ্নি, সৰ্প আৰু প্রলোভন, এই তিনি একেধৰণেৰে বিষাক্ত।’
উত্তৰ: উক্ত কথাফাঁকি ড° সূৰ্য কুমাৰ ভূঞাৰ ‘যুগমীয়া শৰাইঘাট’ পাঠটিৰ পৰা লোৱা হৈছে। লেখকৰ মতে, সৰু ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱ-দাহ হ’ব পাৰে আৰু সৰু সাপেও প্ৰাণনাশ কৰিব পাৰে। ঠিক তেনেদৰে, প্ৰলোভন যিমানেই সৰু নহওক কিয়, ই যুদ্ধ শিবিৰত সোমালে সৰ্বনাশ সংঘটিত কৰিব পাৰে। ৰামসিংহই অসমীয়া কটকী ৰামচৰণক কাঠৰ চৰাইৰ নাচ দেখুৱাই লোভ জগাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ৰামচৰণে সেই সামান্য প্ৰলোভনত ভোল গৈ চৰাই খোজাৰ বাবেই লাচিত বৰফুকনে তেওঁক শাস্তি দিছিল। সেয়ে যুদ্ধক্ষেত্ৰত অগ্নি আৰু সৰ্পৰ দৰেই প্ৰলোভনো বিষাক্ত বুলি কোৱা হৈছে।
(খ) ‘বাৰীৰ ভিতৰৰ পুখুৰী সিচোঁতেও আঠোটা-দহোটা মানুহক শিঙিয়ে বিন্ধে।’
উত্তৰ: উক্ত কথাফাঁকি ‘যুগমীয়া শৰাইঘাট’ পাঠটিৰ পৰা লোৱা হৈছে। আলাবৈৰ ৰণত একেদিনাই দহ হাজাৰ অসমীয়া সৈন্য নিহত হোৱাত লাচিত বৰফুকনে বৰ বেজাৰ পাইছিল। তেওঁ এই কথা স্বৰ্গদেৱক জনাব খোজোঁতে আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াই লাচিতক হাক দি এই কথাফাঁকি কৈছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁ বুজাব খুজিছিল যে বাৰীৰ পুখুৰী সিঁচাৰ দৰে সৰু কামতো মানুহৰ সৰু-সুৰা আঘাত (শিঙিয়ে বিন্ধা) হ’ব পাৰে। তেনেস্থলত এইটো এটা ডাঙৰ ৰণহে, গতিকে যুদ্ধত দুই-চাৰি লোক মৰাটো স্বাভাৱিক, এই কথাত বেজাৰ কৰি ৰজালৈ জনোৱাটো উচিত নহয়।
(গ) ‘সেয়ে শৰাইঘাট নাই, কিন্তু শৰাইঘাট আছে।’
উত্তৰ: উক্ত কথাফাঁকি ‘যুগমীয়া শৰাইঘাট’ পাঠটিৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল, লাচিতৰ দিনৰ সেই সামৰিক যুদ্ধৰ শৰাইঘাট এতিয়া নাই। কিন্তু এতিয়াৰ সমস্যাবোৰ— সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক আৰু ঐতিহ্যিক— আন এখন শৰাইঘাটৰ দৰেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। যেনেকৈ সেইকালৰ যুদ্ধত সুবিবেচনাৰে কাৰ্যপন্থা নিৰূপণ আৰু ক্ষিপ্ৰতাৰে কাৰ্য সম্পাদনৰ প্ৰয়োজন আছিল, ঠিক তেনেদৰে বৰ্তমানৰ এই সমস্যাবোৰ সমাধান কৰিবলৈকো সেই একেই দেশপ্ৰেম আৰু মনোবৃত্তিৰ প্ৰয়োজন। সেয়েহে কোৱা হৈছে যে যুদ্ধৰ শৰাইঘাট নাই, কিন্তু আদৰ্শৰ শৰাইঘাট এতিয়াও আছে।
(ঘ) ‘আফুগুটি পঠিয়াইছা পটাত পিহিলে পানী হ’ব।’
উত্তৰ: উক্ত কথাফাঁকি ‘যুগমীয়া শৰাইঘাট’ পাঠটিৰ পৰা লোৱা হৈছে। মোগল সেনাপতি ৰামসিংহই লাচিত বৰফুকনলৈ এটোপোলা আফুগুটি পঠাই নিজৰ সৈন্যৰ সংখ্যা আফুগুটিৰ দৰে অসংখ্য বুলি বুজাব খুজিছিল। তাৰ উত্তৰত লাচিত বৰফুকনে এই কথাফাঁকি কৈছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা লাচিতে বুজাব খুজিছিল যে ৰামসিংহৰ সৈন্য আফুগুটিৰ দৰে অসংখ্য হ’লেও, সেই গুটি যেনেকৈ পটাত পিহিলে পানী হৈ যায় (অৰ্থাৎ নিঃশেষ হৈ যায়), তেনেকৈ অসমীয়া সৈন্যৰ আগত তেওঁলোকৰ বিশাল সৈন্যবাহিনীও তিষ্ঠিব নোৱাৰিব।
(ঙ) ‘এই সমস্যাবোৰৰ ভালৰূপে সমাধান নহ’লে অসমৰ অস্তিত্ব লৈ টনাটনি হ’ব।’
উত্তৰ: উক্ত কথাফাঁকি ‘যুগমীয়া শৰাইঘাট’ পাঠটিৰ পৰা লোৱা হৈছে। লেখকৰ মতে, বৰ্তমান অসমৰ সমস্যাবোৰ সামৰিক নহয়, বৰং সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক আৰু ঐতিহ্যিক। বছৰি বানপানী, খৰাং বতৰ, মাৰি-মৰক, ভূঁইকঁপ, ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ লগত সংঘাত আদি বিভিন্ন সমস্যাই অসমক জুৰুলা কৰি ৰাখিছে। এই সমস্যাবোৰৰ যদি ভালদৰে সমাধান কৰা নহয়, তেন্তে ইয়াৰ ফলত অসমৰ অস্তিত্বই বিপন্ন হৈ পৰিব।
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ১৮)
৭। তলত দিয়া শব্দবোৰৰ বৰ্ণ বিন্যাস কৰা আৰু কাৰণ দৰ্শোৱা।
(ক) কিয় মূর্দ্ধন্য ণ হৈছে
পৰিণাম – ‘ৰ’ আৰু ‘ন’ৰ মাজত স্বৰবৰ্ণ (ই, আ) থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
পৰিধান – ‘ৰ’ আৰু ‘ন’ৰ মাজত স্বৰবৰ্ণ (ই, আ) থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
পৰিমাণ – ‘ৰ’ আৰু ‘ন’ৰ মাজত স্বৰবৰ্ণ (ই, আ) থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
প্ৰণাম – ‘ৰ’ (ৰ-কাৰ) আৰু ‘ন’ৰ মাজত স্বৰবৰ্ণ (আ) থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
প্ৰাৰ্থনা – ‘ৰ’ (ৰেফ) ৰ পাছত ‘থ’ আৰু ‘ন’ থাকিলেও ‘ৰ’ ৰ বাবে ‘ণ’ হৈছে।
বিশেষণ – ‘ষ’ ৰ পিছত স্বৰবৰ্ণ (এ) আৰু ‘ন’ থকা বাবে ‘ণ’ হৈছে।
কৃপণ – ‘ঋ’ (ঋ-কাৰ) আৰু ‘ন’ৰ মাজত ‘প’ (প-বৰ্গ) থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
নিৰ্ণয় – ‘ৰ’ (ৰেফ) আৰু ‘ন’ৰ মাজত ‘য’ থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
পাষাণ – ‘ষ’ ৰ পিছত স্বৰবৰ্ণ (আ) আৰু ‘ন’ থকা বাবে ‘ণ’ হৈছে।
শ্ৰৱণ – ‘ৰ’ (ৰ-কাৰ) আৰু ‘ন’ৰ মাজত ‘ৱ’ থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
ৰামায়ণ – ‘ৰ’ আৰু ‘ন’ৰ মাজত স্বৰবৰ্ণ (আ), ‘ম’, স্বৰবৰ্ণ (আ) আৰু ‘য’ থকা বাবে ‘ন’ মূৰ্দ্ধন্য ‘ণ’ হৈছে।
(খ) কিয় মূর্দ্ধন্য ণ নহ’ল
তৰানি – ‘তৰানি’ এটা অসমীয়া (তদ্ভৱ) শব্দ, সংস্কৃতমূলীয় নহয়, সেয়ে ‘ণ’ হোৱা নাই।
নৰানি – ‘নৰানি’ এটা অসমীয়া (তদ্ভৱ) শব্দ, সংস্কৃতমূলীয় নহয়, সেয়ে ‘ণ’ হোৱা নাই।
ফেৰেঙনি – ‘ফেৰেঙনি’ এটা অসমীয়া (তদ্ভৱ) শব্দ, সংস্কৃতমূলীয় নহয়, সেয়ে ‘ণ’ হোৱা নাই।
৮। তলৰ শব্দবোৰ… সন্ধি ভাঙি কি সন্ধি হ’ব নাম লিখা।
পৰীক্ষা – পৰি + ঈক্ষা – স্বৰসন্ধি
উজ্জ্বল – উৎ + জ্বল – ব্যঞ্জনসন্ধি
নিশ্চয় – निः + চয় – বিসৰ্গসন্ধি
দেৱালয় – দেৱ + আলয় – স্বৰসন্ধি
দৈনিক – দিন + ষ্ণিক – স্বৰসন্ধি
মুনীন্দ্ৰ – মুনি + ইন্দ্ৰ – স্বৰসন্ধি
সঞ্চয় – সম্ + চয় – ব্যঞ্জনসন্ধি
হিমালয় – হিম + আলয় – স্বৰসন্ধি
জগন্নাথ – জগৎ + নাথ – ব্যঞ্জনসন্ধি
নৰেন্দ্ৰ – নৰ + ইন্দ্ৰ – স্বৰসন্ধি
ইত্যাদি – ইতি + আদি – স্বৰসন্ধি
উদ্ধাৰ – উৎ + হাৰ – ব্যঞ্জনসন্ধি
বিদ্যালয় – বিদ্যা + আলয় – স্বৰসন্ধি
উচ্ছৃংখল – উৎ + শৃংখল – ব্যঞ্জনসন্ধি
উল্লেখ – উৎ + লেখ – ব্যঞ্জনসন্ধি
প্রত্যেক – প্রতি + এক – স্বৰসন্ধি
সম্ৰাট – সম্ + ৰাট – ব্যঞ্জনসন্ধি
ষড়ানন – ষট্ + আনন – ব্যঞ্জনসন্ধি
আশাতীত – আশা + অতীত – স্বৰসন্ধি
সংযম – সম্ + যম – ব্যঞ্জনসন্ধি
নয়ন – নে + অন – স্বৰসন্ধি
উন্নতি – উৎ + নতি – ব্যঞ্জনসন্ধি
সতীশ – সতী + ঈশ – স্বৰসন্ধি
যথোচিত – যথা + উচিত – স্বৰসন্ধি
মহাৰ্ঘ – মহা + অৰ্ঘ – স্বৰসন্ধি
মহাত্মা – মহা + আত্মা – স্বৰসন্ধি
দুৰ্নীতি – দুঃ + নীতি – বিসৰ্গসন্ধি
দুশ্চিন্তা – দুঃ + চিন্তা – বিসৰ্গসন্ধি
ৰামায়ণ – ৰাম + অয়ন – স্বৰসন্ধি
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ১৯)
৯। …বিশেষ্য পদবোৰৰ বিশেষণ ৰূপটো পাঠত আছে। বিচাৰি উলিয়াই লিখা।
যুগ – যুগমীয়া
ইতিহাস – ঐতিহাসিক
অসম – অসমীয়া
সমৰ – সামৰিক
অৰ্থনীতি – অৰ্থনৈতিক
যোগান – যোগনীয়া
শৰাইঘাট – শৰাইঘটীয়া
ৰাজনীতি – ৰাজনৈতিক
সমাজ – সামাজিক
(ক) বিশেষ্যৰ পৰা বিশেষণলৈ নিয়া।
গাঁও – গাঁৱলীয়া
নগৰ – নগৰীয়া
চহৰ – চহৰীয়া
পাহাৰ – পাহাৰীয়া
মিছা – মিছলীয়া
(খ) বিশেষণৰ পৰা বিশেষ্যলৈ নিয়া।
সৰল – সৰলতা
নম্ৰ – নম্ৰতা
ভদ্ৰ – ভদ্ৰতা
দুষ্ট – দুষ্টালি
টেঙৰ – টেঙৰালি
ধূর্ত – ধূর্তালি
ধিতিঙা – ধিতিঙালি
ভাল – ভাল (বিশেষ্য) / ভাল গুণ
১০। তলত উল্লেখ কৰা সমস্যাৰাজি… চমুকৈ লিখা।
(ক) ৰাজনৈতিক – ওচৰ-চুবুৰীয়া জাতিবৃন্দৰ লগত লেন-দেন, শাসনকাৰ্যৰ সুচাৰু সম্পাদন।
(খ) সামাজিক – মানুহৰ কু-প্ৰবৃত্তি দমন, শিক্ষা বিষয়ক বিবিধ প্ৰশ্ন।
(গ) অৰ্থনৈতিক – বিশ্বজগতৰ লগত যোগাযোগ আৰু চলাচল ব্যৱস্থা।
(ঘ) ঐতিহ্যিক – পাঠত ‘ঐতিহ্যিক’ সমস্যা বুলি উল্লেখ আছে, কিন্তু নিৰ্দিষ্ট উদাহৰণ দিয়া নাই।
(ঙ) প্ৰাকৃতিক – বছৰি বানপানীৰ দুৰ্যোগ, খৰাং বতৰৰ দুৰ্যোগ, মাৰি-মৰক, ভূঁইকঁপ।
১১। …অসমৰ দুৰ্যোগবোৰ প্ৰাকৃতিক আৰু কৃত্ৰিম- এই দুটা ভাগত বিভক্ত কৰা।
প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ – বানপানী, খৰাং বতৰ, মাৰি-মৰক, ভূঁইকঁপ।
কৃত্ৰিম দুৰ্যোগ – (পাঠত পোনপটীয়াকৈ ‘কৃত্ৰিম দুৰ্যোগ’ বুলি কোৱা নাই, কিন্তু মানুহৰ দ্বাৰা সৃষ্ট সমস্যা বুজাইছে) ওচৰ-চুবুৰীয়া জাতিবৃন্দৰ লগত লেন-দেন (সংঘাতে দুৰ্যোগ সৃষ্টি কৰিব পাৰে), মানুহৰ কু-প্ৰবৃত্তি, শাসনকাৰ্যৰ সমস্যা।
সমাধানৰ পৰামৰ্শ – এই সমস্যাবোৰৰ সমাধানৰ বাবে লাচিত বৰফুকনৰ দৰে মনোবৃত্তি, একাগ্র দেশপ্ৰেম আৰু সুবিবেচনাৰে কাৰ্যপন্থা নিৰূপণৰ আৱশ্যক।
ক্ৰিয়া-কলাপ (পৃষ্ঠা ২০)
১২। জাতীয় বীৰ লাচিতৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে… কি কি ব্যৱস্থা গ্রহণ কৰা হৈছে লিখা।
উত্তৰ: জাতীয় বীৰ লাচিতৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে স্মৃতি চিহ্ন (যেনে- প্ৰতিমূৰ্তি), দিৱস উদ্যাপন (লাচিত দিৱস), বঁটা প্ৰৱৰ্তন, আৰু ডাক-টিকট প্ৰচলন আদি ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
১৩। শৰাইঘাট দলঙৰ উত্তৰ পাৰ আৰু দক্ষিণ পাৰত দুজন বীৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছে। সেই বীৰ দুজন কোন কোন?
উত্তৰ: শৰাইঘাট দলঙৰ উত্তৰ পাৰ আৰু দক্ষিণ পাৰত থকা বীৰ দুজন হ’ল বীৰ লাচিত বৰফুকন আৰু বীৰ চিলাৰায়। (পাঠৰ কেইবাটাও প্ৰশ্নত তেওঁলোকৰ উল্লেখ আছে)।
১৫। চমু উত্তৰ দিয়া।
(ক) ‘চিলাৰায় দিৱস’ কি তাৰিখে পালন কৰা হয়?
উত্তৰ: এই তথ্য পাঠটোত উপলব্ধ নহয়।
(খ) ‘লাচিত দিৱস’ কি তাৰিখে পালন কৰা হয়?
উত্তৰ: এই তথ্য পাঠটোত উপলব্ধ নহয়।
(গ) ‘চুকাফা দিৱস’ (অসম দিৱস) কেতিয়া পালন কৰা হয়?
উত্তৰ: এই তথ্য পাঠটোত উপলব্ধ নহয়।
১৭। চমুটোকা লিখা।
(ক) স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহ
উত্তৰ: স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহই মোগলক তুৰন্তে ধৰিব লাগে বুলি আদেশ দিছিল। তেওঁ বৰ আই-কুঁৱৰীৰ উপদেশ মানি বৰফুকনক যুদ্ধৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব দি কৈ পঠিয়াইছিল যে, “ফুকনৰ কথাই মোৰ কথা”। অৱশ্যে, তেওঁ বিবেচনা নকৰাকৈ ৰণ কৰিবলৈ আদেশ দিয়াৰ কাৰণেই আলাবৈৰ ৰণত অসংখ্য সৈন্য নিহত হৈছিল বুলি লাচিতে বেজাৰ পাইছিল।
(খ) লাচিত বৰফুকন
উত্তৰ: লাচিত বৰফুকন শৰাইঘাট যুদ্ধৰ মুখ্য সেনাপতি আছিল। তেওঁৰ অধীনত এক লক্ষ সৈন্য আছিল। তেওঁ আছিল অদম্য দেশপ্ৰেমী আৰু সাহসী। তেওঁ ভীষণ জ্বৰৰ গাৰেও ৰণত নাও মেলি দিছিল আৰু ঘোষণা কৰিছিল যে যুদ্ধত পাছ হুহঁকিলে নিজৰ হেংদানেৰে কাটিব। তেওঁৰ নেতৃত্বতে অসমীয়া সৈন্যই মোগলক পৰাজিত কৰিছিল।
(গ) ৰাম সিংহ
উত্তৰ: ৰামসিংহ এজন ৰাজপুত ৰজা আছিল, যাক ঔৰংজেৱ বাদছাহে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ পঠাইছিল। তেওঁ আফুগুটি পঠাই নিজৰ বিশাল সৈন্যবলৰ কথা লাচিতক জনাইছিল। শৰাইঘাটৰ যুঁজত তেওঁ লাচিত বৰফুকনৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল। অসম এৰি যাবৰ সময়ত তেওঁ অসমীয়া ৰজা, মন্ত্ৰী আৰু সেনাপতিৰ বীৰত্বক “ধন্য ধন্য” বুলি প্ৰশংসা কৰি গৈছিল।