চোৰধৰা
(শ্রীশ্রীমাধৱদেৱৰ ‘চোৰধৰা’ ঝুমুৰাৰ নিৰ্বাচিত একাংশ)
প্ৰশ্নাৱলীৰ উত্তৰ
১। অতি চমুকৈ উত্তৰ লিখা:
(ক) কানাই বুলি কাৰ কথা কোৱা হৈছে?
Ans.কানাই বুলি শ্রীকৃষ্ণৰ কথা কোৱা হৈছে।
(খ) লৱণু-চোৰ কৃষ্ণই গোপীৰ মুখত কি সানি দিছিল?
Ans.লৱণু-চোৰ কৃষ্ণই গোপীৰ মুখত আপোন হাতৰ লৱণু (মাখন) সানি দিছিল।
(গ) মাধৱদেৱৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ কীৰ্তিস্তম্ভ কি?
Ans.মাধৱদেৱৰ ৰচিত নামঘোষা, ভক্তি ৰত্নাৱলী, বৰগীত আৰু নাট-ঝুমুৰাসমূহ অসমীয়া লোকৰ অতি আদৰৰ। নামঘোষাক তেওঁৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ কীৰ্তিস্তম্ভ বুলি ক’ব পাৰি।
(ঘ) ‘ওহি বান্দীসৱক থানে আৱৰ নাহি।’ ‘আৱৰ নাহি’ বুলি কোনে, কাক কৈছিল?
Ans.’আৱৰ নাহি’ বুলি যশোদাই, তেওঁৰ পুত্ৰ কৃষ্ণক কৈছিল।
২। (ক) ‘হে মাই যশোদে, তোহোঁ তাপ তেজহ।’ যশোদাৰ মনৰ তাপ গুচাবলৈ গোপীয়ে কিয় ক’ব লগা হৈছিল?
Ans.যশোদাৰ মনৰ তাপ গুচাবলৈ গোপীয়ে এই কথা ক’ব লগা হৈছিল কাৰণ তেওঁলোকে শ্রীকৃষ্ণক লৱণু চুৰি কৰোঁতে ধৰা বুলি যশোদাৰ ওচৰত অভিযোগ দিছিল।
গোপীসকলে কৃষ্ণক ধৰিছিল যদিও কৃষ্ণই নিজৰ চোৰ-চাতুৰী আৰু বুদ্ধিমত্তাৰে গোপীসকলক উত্তৰত বলে নোৱাৰা কৰি পৰাজয় স্বীকাৰ কৰাইছিল (ভঙ্গ মানল)।
তাৰ পিছত শ্রীকৃষ্ণই গোপীৰ পৰা লৱণু লৈ আনন্দেৰে নৃত্য কৰিছিল।
গোপীসকলে এই সকলো বৃত্তান্ত যশোদাৰ ওচৰত বৰ্ণনা কৰিছিল। এই সকলো কথা ক’বৰ সময়ত তেওঁলোকে কৈছিল যে কৃষ্ণই নানাবিধ কৌতুক-নৃত্য কৰি আনন্দ কৰি আছে, সেয়েহে যশোদাই চিন্তা-শোক ত্যাগ কৰা উচিত।
(খ) শ্রীকৃষ্ণই গোপীৰ মুখত কিয় লৱণু সানি দিছিল?
Ans.শ্রীকৃষ্ণই গোপীৰ মুখত লৱণু সানি দিছিল কাৰণ গোপীসকলে শ্রীকৃষ্ণক লৱণু-চোৰ বুলি ধৰিছিল।
যেতিয়া কৃষ্ণই নিজকে চোৰ নহয় বুলি কৈছিল, তেতিয়া গোপীসকলে চুবুৰীৰ (পড়াক) অন্য গোপীসকলক সাক্ষী (সাখী) মানিছিল।
এই সাক্ষ্যৰ প্ৰয়োজনীয়তা নোহোৱা কৰিবলৈ, কৃষ্ণই নিজে চুৰি কৰা লৱণু গোপীৰ মুখত সানি দি কৈছিল, “আহে গোপীসৱ, দেখু দেখু, আৱৰ সাখীত কমন প্রয়োজন? উনিকৰ মুখহ সাক্ষী।”।
অৰ্থাৎ, কৃষ্ণই কৌশলেৰে গোপীসকলকে চুৰ কৰা লৱণু খোৱাৰ অপবাদত পেলাই নিজক নিৰ্দোষী সজাবলৈকে এই কাম কৰিছিল।
৩। ‘ইহা শুনি চিন্তা-শোক তেজিৱে পৰম হৰষিত ভেল?’- কোনে, কাৰ আৰু কি কথা শুনি হৰষিত হৈছিল?
Ans.কোনে হৰষিত হৈছিল: যশোদা (শ্রীকৃষ্ণৰ মাতৃ)।
কাৰ কথা শুনি: আপোন পুত্ৰ শ্রীকৃষ্ণৰ শুভ বাৰ্তা (বাত) শুনি।
কি কথা শুনি হৰষিত হৈছিল:
তেওঁৰ পুত্ৰ কানাইক গোপীসকলে লৱণু চুৰ কৰোঁতে ধৰা বুলি কৈছিল।
কিন্তু শ্রীকৃষ্ণই নিজৰ চাতুৰীয়েৰে গোপীসকলক পৰাজয় স্বীকাৰ কৰাই (ভঙ্গ কৰাই) নানা ধৰণৰ কৌতুক-নৃত্য কৰি আছে।
গোপীসকলে এই শুভ বাৰ্তা জনাই যশোদাক চিন্তা-শোক ত্যাগ কৰিবলৈ কৈছিল।
এই আনন্দদায়ক বাৰ্তা শুনি যশোদাই চিন্তা-শোক ত্যাগ কৰি পৰম হৰষিত হৈছিল।
৪। মাক যশোদাই কানাইক লগ পাই কি কি কথা কৈছিল আৰু কিদৰে চেনেহ প্রকাশ কৰিছিল?
Ans.মাক যশোদাই গোপীসকলৰ মাজত নৃত্য কৰি থকা কানাইক লগ পাইছিল।
যশোদাই কোৱা কথা:
তেওঁ গোপীসকলক “ঢাণ্ডি” আৰু “দাসীক দাসী” বুলি গালি দিছিল।
তেওঁ কৈছিল যে গোপীসকলে তেওঁৰ বালক কৃষ্ণক চোৰ বুলি মিছাতে কলঙ্ক কৰিছে, আৰু তেওঁলোকৰ মুখত ছাই পৰক (মুখে ছাৰ পৰক) বুলি অভিশাপ দিছিল।
তেওঁ কৃষ্ণক কৈছিল যে এই বান্দীসকলৰ ঠাইত আৰু নাহিব।
তেওঁ কৈছিল যে তেওঁলোকৰ ঘৰত দৈ, গাখীৰ, লৱণুৰ অভাব নাই আৰু কৃষ্ণই যিমান পাৰে সিমান খাবলৈ দিব।
তেওঁ কৃষ্ণক অতিশয় চেনেহ কৰি কৈছিল যে তেওঁ কৃষ্ণৰ বিপদ মূৰ পাতি ল’ব (তোহাৰি বালাই লঞ), আৰু কৃষ্ণ তেওঁলোকৰ কৌটি পুৰুষৰ পৰম দেৱতা, মূৰৰ মুকুট, গলাৰ সাতসৰী আৰু বুকুৰ শীতল চন্দনস্বৰূপ।
যশোদাই চেনেহ প্ৰকাশ কৰাৰ ধৰণ:
তেওঁ গোপীসকলক ঠেঙ্গনা দি খেদি পঠিয়াইছিল।
তেওঁ নিজৰ আঁচলেৰে কৃষ্ণৰ শৰীৰৰ ধূলি জাপিছিল।
কৃষ্ণক বুকেৰে বান্ধি কোলাত তুলি লৈছিল আৰু বদন চুম্বন দিছিল।
পৰম আনন্দেৰে আপোন গৃহলৈ আনি শীতল জলেৰে স্নান কৰাইছিল।
পঞ্চামৃত ভোজন কৰাইছিল।
সুগন্ধি চন্দন আৰু দিব্য বস্ত্ৰ-অলঙ্কাৰেৰে ভূষিত কৰাইছিল।
কৃষ্ণৰ সুন্দৰ মুখ নিৰীক্ষণ কৰি তেওঁ মোক্ষতকৈও অধিক আনন্দ লাভ কৰিছিল।
ভাষা-বিষয়ক
৫। তলৰ পুৰণি শব্দবোৰৰ আধুনিক ৰূপ লিখা:
তেজহ – ত্যাগ কৰা
তোহাৰি – তোমাৰ, তোমালোকৰ
হামু – মই
থিক – আছে
মাখিয়ে – সানি
উনিকৰ – এওঁৰ
ফিৰত – ঘূৰি ফুৰা
গাৰি – গালি
৬। বিপৰীত শব্দ লিখা:
চোৰ – সাধু
উত্তৰ – প্রশ্ন
কাতৰ – অকাতৰ, নিৰুদ্বেগ
পুণ্য – পাপ
শোক – হর্ষ, আনন্দ
হর্ষ – শোক, বিষাদ
শীতল – উষ্ণ, গৰম